Nieprzeciętne Życie Nieprzeciętnej Suki

Standardowy

Trudno mi znaleźć słowa, by opisać to wszystko, co się u mnie dzieje. 
Pierdolnik na kółkach to bardzo delikatne określenie…

Przez wydarzenie, które miało miejsce kilka dni temu moje poczucie humoru stalo się bardzo specyficzne. 
Może to już czarny humor?

Tak dużo pytań, tak mało odpowiedzi…

Kawałek czasu nie pisałam, mam tego świadomość, dostałam dużo ciekawych i miłych komentarzy motywujących do dalszego pisania, ale.. chyba brakło mi takiego kopa jak w realu. 
Coś, jakieś wydarzenie, które sprawiłoby, że wróciłabym do pisania. 

Może już wariatką jestem, nie mnie to oceniać, mimo wszystko ciągle są jakieś pozytywne aspekty. 
Niekoniecznie dobro ze złem się równoważy (a mówią że równowaga jest ważna!), nie chcę tutaj pogłębiać moich zdolności, które nabyłam przez samo urodzenie się w tym kraju (mam na myśli narzekanie, przecież w tej dziedzinie jesteśmy mistrzami, poza tym byłabym cyniczna, jeśli miałabym pretensje do wszystkich tylko nie do.. siebie). 
Ale mimo to chciałam napisać, że jak się pieprzy to konkretnie i wszystko po kolei. Ja wiem jak to zabrzmiało, mimo usilnych starań ta dwuznaczność jest mega wyczuwalna. Cóż, z tego słynę. Ale proszę o spokój i powagę!

Jedyny dobry okres, o ile okresy bywają dobre, był ten w październiku. 
Zasłużony urlop. 
Kilka dni. Ja. Hotel spa. No i malownicza wieś u podnóża gór.
Teraz tak myślę.. mogłam wcale nie wracać stamtąd.
Mogłam w pizdu się zagrzebać w jakiejś głuszy. I się nie przejmować tym wszystkim. 
Wracając do rajskiego urlopu.
Wszystko miałam pięknie zaplanowane. I transport, i hotel i atrakcje. Pięknie cudownie.
Pana odpowiednio wcześniej poinformowałam o moim planie, który zyskał aprobatę (bo się należy, bo odpoczynek i relaks, w ogóle świeże powietrze i tak dalej), no i nadszedł ten dzień!
Poprzedniego wieczoru spakowałam się do walizki na kółkach, bo przecież torba na 4 dni to za mało dla mnie, musi być dres, dżinsy, legginsy, kostium, seksowna koszulka (finalnie spalam nago..), trapery bo przecież nie zamierzałam siedzieć w pokoju, no wszystko co potrzeba tak naprawdę. 
Dwie kosmetyczki (nie znam umiaru!), ręcznik naturalnie, no i co.. i jakoś tak wypełniła się cała walizka…
Tylko nie przewidziałam że walizka będzie tak samo ciężka jak wypchana torba.
Ale pełna entuzjazmu, no heloł, jadę przecież!, pomyślałam że dam radę.
Oczywiście na wyjazd sukieneczka, taka że jak się pochylałam to było mi widać nagie pośladki obleczone w rajstopy i stringi. Płaszczyk, botki na koturnie, włosy spięte wysoko, makijaż pełny i gwiazda jedzie na autobus!
Tak. Jasne. Plany pokrzyżował mi mój ukochany Pan, ale wcale wściekła o to nie byłam…

Ranek, biegam po domu, już prawie gotowa, założyć ciuchy i mogę wyjść. 
Pan się ze mną droczył jak pisałam że mam jeszcze trochę czasu do wyjścia, żebym nie była taka pewna że mam jeszcze trochę czasu.
Moja mina „O co mu chodzi?” posłana do ekranu telefonu i odłożyłam zaabsorbowana tym, że w końcu zakładam ta czarną sukienkę, w której nigdy nie chodziłam!
Bez dekoltu, elegancka z długim rękawkiem, w pasie odcinana i dół pikowany. 
A z tyłu złoty zamek.
Całkiem nieźle, bardzo mi się podobało, plus jeszcze dla efektu objęłam pasem z ozdobną klamrą talię, żeby było widać, bo kiecka nieco workowata mi się wydawała. A tak to nabrała charakteru.

No i nadszedł moment zejścia po schodach. 
Było moje tup tup bucikami i łubudu! walizką.
Jakoś się doturlałam z tą walizką pod drzwi no i z górki już było.
Przeszłam przez furtkę. 
I powoli powoli schodziłam na dół. 
Stanęłam na chodniku, potrząsnęłam głową (lubię robić wrażenie) i rozejrzałam się, bo już chciałam przejść a tu…
Ktoś zaczął trąbić. 
Tak się zastanawia, ki czort?! Przecież na ulice nie weszłam..
Patrzę w górę.
No a tam…
Nonszalancko, ze krzyżowanymi ramionami stoi mój Pan i mi się przygląda z uśmiechem.
No i Suka zbita z tropu.
Tak stoję i patrzę, no i niedowierzam!
Ale jak to? Co On tutaj robi? 
Zadałam to pytanie na głos, idąc w Jego kierunku.
No a Pan, kochany, powiedział że mnie zawiezie. W to moje miejsce. 
No tutaj zupełnie zaskoczona byłam, ale szczęśliwa, bo nie widywaliśmy się zbyt często, a tutaj taka niespodzianka…
Jeśli chodzi o samo miejsce, jeździłam tam jak byłam takim małym, rozwydrzonym bachorkiem i rozmarzoną nastolatką. 
Matko, ile ja w tym miejscu zostawiłam fantazji erotycznych…! To kosmos jakiś!
Wiejski klimat sprzyja… 
W każdym razie!
Wsiadłam do samochodu i… pojechaliśmy. 
Byłam trochę spięta i przez to miałam wrażenie, że gadam jak najęta, ale Pan mnie uspokoił. Lubi jak mówię, ale że znosi moja gadaninę „że mózg się lasuje” to podziwiam. Naprawdę. 

Jechaliśmy. 
Może nie do końca znaną mi trasą, ale jednak.
chwilami zastanawiałam się, czy mój pobyt się uda. 
Bo w tamtej chwili niczego mi nie brakowało, chciałam żeby ta droga się nie kończyła.

Ale co będzie na miejscu? 
Czy spakowałam wszystko co potrzeba? Co z pogodą? Przecież w górach to zimno…
No ale Pan zadbał o wyjątkowa rozrywkę podczas jazdy.. 
A ja, mimo wszystko, mimo tego długiego niewidzenia się, mimo tych kilku innych wydarzeń, uległam i otworzyłam się. A raczej rozłożyłam. Nogi.

On ma taką moc. Że wystarczy jedno spojrzenie.. nie, wystarczy obecność, a ja już nogi rozkładam. Bez niczego.
A jak składam to tylko się droczę ciekawa, jak zareaguje. Czy krzyknie, czy przyleje, czy każe klęczeć. 
A w samochodzie, może nieco speszona ale bardziej rozbawiona, wyglądałam przez okno i sprawdzałam, czy ktoś patrzy. 
Takie tam, zboczenie.
Ale już się zasłaniałam jak jechało auto z naprzeciwka. To już był inny wymiar. 

Pamiętam, zatrzymaliśmy się na parkingu pod jakimś sklepem.
Założyłam rajstopy a chetnie bym je zdjęła, bo taki ciepły dzień był, że w tej sukience było mi gorąco jak w piekle. 
Ale wysiadłam i Pan otworzył bagażnik… 
Nie, nie żebym wskoczyła i dalszą drogę spędziła w bagazniku (co bardzo by mi się podobało, Pan pewnie też wyraziłby zadowolenie…), cały bagażnik poza tym był wypełniony moją walizką, tylko żebym zabrała Cukiereczka, nową zabawkę. 
Bo oczywiście blond sierota zepsuła Czarnego Przyjaciela. Ale sie popłakałam wtedy.. 
No to trzeba było cos na zastępstwo znaleźć. 
Przeszukiwałam zasoby internetu, aż w koncu natknęłam się na coś ciekawego. 
Wersja mini, różowa. 
Poszłam do sklepu stacjonarnego.
Spędziłam tam półtorej godziny, gdzie zakładałam że będe 20 minut góra.
ale w końcu kupiłam. 

Sprawdziłam z panią sprzedającą. I miał kopa. Na baterie, mały, poręczny i aż mnie zatkało jak poczułam wibracje. 
ALE. 
Nie testowałam na sobie, to nie były mokre testy. Tylko na ręce. 
Testy miały być z Panem, co obiecałam sobie już wcześniej.
No i nadszedł ten moment.

Wskoczyłam na przednie siedzenie no i testowałam..
Na początku nie czułam nic specjalnego, ale byłam tak zużyta ograzmami podczas jazdy… 
Dopiero późniejsze testy przyniosły ciekawe rezultaty.. 
Mimo wszystko podobało mi się to urządzenie. 
To było to czego szukałam…

Dojechaliśmy do hotelu.
Góry górami, ale było ciepło, chodziłam bez płaszcza. Weszliśmy do środka, ja oczywiście byłam zachwycona tym, co mnie otacza i wzruszona, że oto w końcu jestem w miejscu, które dręczyło mnie w snach (odwiedziłam WSZYSTKIE miejsca, które mi się śniły). 
Ale w końcu mogłam powiedzieć, że jestem w miejscu, które kocham, z osobą którą kocham. 
Nic więcej mi nie było potrzebne.
Weszliśmy do pokoju, od razu straciłam głowę, mały, przytulny, ze wszystkim co jest potrzebne. No i podwójne łóżko.. 
Jestem z tego rodzaju osób, które lubią miec poczucie, że mogą w nocy wyciągnąć nogę albo spać w poprzek łóżka bez obawy, że spadną. 
I tak spałam na połówce zwinięta, dopiero po przebudzeniu przeciągałam sie kilka minut. 
No dobra, walizka ustawiona, widok z okna na góry, na przeciwko sklep, no czego więcej trzeba?

Pan zaprowadził mnie do przedpokoju, tak mną kierował, ze w końcu spoglądałam na siebie w lustrze, ręce miałam oparte o ścianę po bokach ramy i czułam jak mój Pan powoli się we mnie wbija.
Prawie przytomność straciłam z tego uczucia, zaszumiało mi w uszach i przymknęłam oczy.
Drapałam ścianę, oparłam policzek o zimną taflę lustra, jak ja tego chciałam!
Nie potrafię oddać całej cudowności i magii tamtej chwili. To zostanie w moich wspomnieniach i to jest najwspanialsze. 
Mój Pan właśnie spełniał moje pragnienia. 
chciałam żeby to robił powoli, nie do granic cukierkowo, ale tak.. tak jak on potrafi, zdecydowanie ale łagodnie. To było takie wzruszające i cudowne.. nie, żadne słowo nie oddaje cudowności tego wszystkiego. Nie będę na siłę szukać…
Co chwila spoglądałam na swoje odbicie w lustrze, byłam nieco zawstydzona jak napotykałam swoje spojrzenie, momentami to Pan łapał mnie za włosy i kazał na siebie patrzeć. 
Poczułam jak się ze mnie wysuwa. Prowadził mnie na drżących nogach, ze splątanymi myślami i rozpalonymi policzkami do łóżka.
To było Nasze popołudnie…

Wszystko co dobre kiedyś się kończy.
Skończyło się i popołudnie.
Było mi smutno, ale nauczyłam się już nie płakać. 
Pan pojechał, ale jeszcze dzwonił.
A ja tego dnia już nigdzie nie wychodziłam.
Dopiero noc przed wyjazdem zorganizowałam sobie wieczór zabaw. I Cukiereczek spisał się doskonale. Oczywiście Pan wszystko wiedział i pozwolił.
Odpoczęłam. Nasyciłam się widokami pięknej jesieni, złoto, pomarańcz i rudości, ale jak to się pięknie przeplatało, i połacie zieleni jeszcze miejscami… czuło się klimat, oj czuło.. 
I wróciłam na ziemię.. 

Miałam co wspominać. 
I w te zimne wieczory, które teraz sa przecież codziennością, miło tak wrócić do tego październikowego urlopu. Wyobrazić sobie te promienie słoneczne ogrzewające twarz i ciepło ale wywołane obecnością drugiej osoby. Ciepło, bezpieczeństwo, spełnienie…

Poznałam też ciekawą osobę. 
Nie jakoś specjalnie, nie żebym szukała, tylko.. tak przypadkiem.
Po rozmowach, które odbywały się.. można powiedzieć cyklicznie, dowiedziałam się że mam z tą osoba wspólny temat. Nie wiem czy to już klimat czy jeszcze nie, ale oblicza klimatu są różne.
Mimo wszystko, klapsy, zniewolenie, proszenie, no i kilka innych.. jak zaczęliśmy gadać to potrafiliśmy dyskutować kilka godzin na ten temat. 
Nie otwierałam się za bardzo, nie czułam potrzeby mówienia o wszystkim, ale jakoś tak wychodziło że zawsze było o czym gadać.
Po prostu, spotykają się dwie osoby i nagle okazuje się że mają o czym rozmawiać. Mimo to jednak nie będę się otwierać za bardzo. 
Kontakt między nami nie jest jak u dwóch „psiapsiółek”, tylko o taki po prostu, masz czas napisz. 

Mam pomysł na kolejne Nasze spotkanie. 
Będę wyglądać jak milion dolarów i trzeba w końcu zachowywać się jak dama, a nie jak postrzelona fruzia w kucykach… 
To będzie piękne… 

A urlop.. pierwszy i tak wspaniały.. no nie, takich rzeczy się nie zapomina… Jeszcze tam wrócę. Obiecałam to sobie.

Trochę dużo napisałam, wiem, ale tak to jest jak się dłuższy czas nie pisało.
Jestem trochę.. rozbita. Ale muszę wrócić do życia. 
Chcę robić to, co kiedyś robiłam.
Zacznę od Suczego. Planowałam popisać jakieś historie (ostatnio mam hopla na punkcie strasznych historii), co jakiś czas dopisuje kilka zdań do tego co zaczęłam, a kolejne miałam zacząć.
Dręczą mnie bezsenne noce, czemu nie zacząć dzisiaj…?

 

P.S.: Wiecie na co czas? Czas na zmiany. 
Nie jest najgorzej, trzeba po prostu iść do przodu, pod żadnym pozorem nie zatrzymywać się i nie cofać, a już na pewno nie patrzeć w tył. Trzeba wziąć byka za rogi!
Pan zawsze mówi, nie poddawać się, próbować, a może akurat się uda. Tylko co jeśli jest się urodzonym pesymistą…?
Boże, daj mi cierpliwości!!!

 

 

Su Anusz.

Myśli niezwiązane

Standardowy

To taki wpis z początku maja. Jakoś nie mogłam sie zebrać, żeby go wrzucić…

 

Na początku chciałam napisać, że komentarze w najbliższym czasie ogarnę. Na spokojnie wszystko się ułoży… :-) Bo komentarze to takie bardziej złożone działania.. :-)

 W piątek zrzuciłam juz swoja maskę obojętności, i zaczęły się niecne poczynania.
Podchody robiłam, sugerowałam rózne rzeczy, i niby przypadkiem zabralam Czarnego Przyjaciela pod poduszkę, żeby sprawdzic czy słychać jego wibracje, i PRZYPADKIEM zostawiłam go pod poduszką..
Cóż.. za dużo tych przypadków :-)
Pan mimo wszystko pozwolił na te 10 orgazmów (maksymalnie) a ja miałam mieszane uczucia.
Ale tak bez Pana używać Czarnego Przyjaciela? No jak to tak?Jednak zwierzęce instynkty wzięły górę nad postanowieniami i jak już późny wieczór nadszedł, zaczęłam się bawić…

 Na 10 orgazmach nie stanęło, ostatni był podwójny. Wyszło 11. Obiecałam że 10 będzie.
Mogłabym tak dalej, ale jak 10 to 10, a tu już 11..
Taak, tym razem czułam, że te 10 to taka dobra rozgrzewka.
Mimo wszystko nic więcej. Nic. Nienie nie ma mowy!
Nie mogłam się rano dobudzić, następnego dnia. Pan dobrze wiedział że to po tych nocnych ekscesach i tylko sie śmiał. No lubię pospać, ok, ale no hmm.. wybitne problemy mam po.. aktywnych nocach..

 

Ciąg dalszy huśtawki emocjonalnej. 
Jeszcze wszystko dwa razy nasilone. Cóż, miesięczna tradycja…
I jeszcze coś. 
Coś bardzo ważnego. 
Jest zawsze. Czasem czuć Ją bardziej, czasem tylko delikatnie. Czasem zaciska się wokół człowieka niczym wypielęgnowane, smukłe dłonie zakończone krwistoczerwonymi szponami na gardle. 
Czasem wywołuje delikatny uśmiech na ustach. 
Zresztą, czy Tęsknota może wywoływać uśmiech na ustach?
Mimo szczerych chęci, mimo że starałam się dostrzec coś pozytywnego w Niej. Nie potrafiłam. 
Bezbrzeżny smutek, permanentny żal. Ale nie uśmiech. Chyba że gorzki albo przez łzy.
Mój Pan kiedyś powiedział, że to dobrze że tęsknię. Wywnioskowałam po dalszych słowach, że raczej uważa tęsknotę za coś pozytywnego. 
Wtedy powstrzymałam się przed powiedzeniem, że nie ma miejsca na pozytywne emocje w Tęsknocie. 
Niepojęte było dla mnie uważać, że Tęsknota jest ok, jest fajna, przyjemna, tylko się cieszyć że sie ją czuje. 
Tęsknota może i sprawia, że te spotkania sa wyjątkowe i przepełnione magią. 
Może wyzwala w ludziach poczucie silnej miłości, wiąże mocniej i buduje pewność i zaufanie.
Ale Tęsknota boli. Boli niemal fizycznie. Doprowadza do obłędu. Nie potrafię tego wyjasnić.. czy to tylko moje spostrzeżenia, czy już tak po prostu w tym świecie jest. 
Staram się normalnie funkcjonować. „Nawroty” obłędu nachodza mnie w róznych momentach, ostatnio chyba w.. niedzielę. Spędziłam na strychu 20 minut nie mogąc sie uspokoić. To już wszystko było, i panika i złość i smutek, histeria, i pogodzenie się z losem.. 
Co tak naprawde myślę? 
Trudno powiedzieć. 
Będę żyła w takim stanie zawieszenia, taka neutralna aż do spotkania. 
Spotkanie przyniesie tak potrzebne ukojenie. Uspokoi. Nasyci barwami. Ustabilizuje moje rozszalałe myśli. Będzie terapią, w końcu wrócę do żywych, w końcu stanę się sobą. Nie cieniem. SOBĄ. 
Życie obiera rózne kierunki. 
To nie tylko ten jeden wyznaczony Cel, ale też rózne ścieżki, które do niego prowadzą. Różnie sie układa. I ja to rozumiem. 
Ha, kolejny raz rozumiem, ciekawe kiedy znowu to bedzie dla mnie niepojęte :-) 
Przepraszam, nie mogłam sobie odpuścić subtelnego sarkazmu.. :-) czasem mam cięty język. 
Wcześniej, przed tym jak poznałam mojego Pana to był mój jedyny sposób komunikacji. Moze nie jedyny, ale na każdym kroku wplatałam sarkazm. Niekoniecznie subtelny.. oh jaju, jaka ja byłam nietaktowna.. ale Pan powiedział, zakaz używania sarkazmu względem mnie, i sie skończył sarkazm. 
Czasem dam sie porwac swojej naturze i coś tam odburknę sarkastycznie. Ale staram sie żeby to nie było często.
Albo żeby to miało delikatny wydźwięk. Przynajmniej jeśli chodzi o rozmowy z Panem.
Jesli chodzi o całą resztę świata to hulaj dusza piekła nie ma, co pomyslą o moim sarkastycznym podejściu to mnie ryra.. 

Gdzieś, w jakiejś książce pokroju poradnik jak przeżyć seks nie z tej ziemi, czytałam ostatnio o reklamach z lekkim zabarwieniem BDSM. Typu wiązanie, kneblowanie itp.
Autorka napisała, że gdyby ta modelka znalazła się w takiej sytuacji realnie, gdzie jest skrępowana, to wcale nie patrzyłaby z półprzymkniętymi powiekami uwodząc cała sobą, tylko po prostu by się bała. Jednak to wiązanie pozbawia nas czegoś ważnego, to tak jakby tracić własną wolę. Mimo tego, że komunikat trafia do mięśni, nie mozna się ruszyć.
Kiedyś mi się tak nogi trzęsły, ale nie mogłam się ruszyć. Była taka sytuacja, że strasznie się bałam. Cała drżałam przy igłach.
Pierwszy raz z igłami, byłam związana i chyba nawet oczy miałam zasłonięte, ale nie jestem pewna.
I mimo że chciałam sie uspokoić, żeby Pan trafił tą igłą w pierś a nie w sutka, to za cholerę nie moglam opanowac drżenia całego ciała. Cała byłam napięta.
Calutka.
Aaa, pamiętam kiedy się tak bałam! Zielony Apartament :-) to juz chyba był początek Suczego.
Oj, wtedy to było.. do tej pory jak sobie przypominam to czuje, jak żołądek mi się ściska.Teraz wydaje mi się że to była chwila, ale wtedy, klęcząc przy łóżku, słysząc za sobą spokojny i nieprzejednany głos Pana, bojąc sie jak diabli, czas ciągnął sie jak ser na pizzy. Oh jeju, żołądek mi sie zwinął..

W każdym razie, jesli chodzi o książkę, zaśmiałam się, wyobrażając sobie modelkę która nagle znajduje się w takiej sytuacji, nie mając zielonego pojęcia o klimacie.
To zupełnie inaczej wygląda. Nie sztuka złapac w obiektywie aparatu kuszenie, uwodzenie czy grane pożądanie. Sztuką byłoby złapać uległość obrazującą się nie tylko w sposobie ułożenia ciała, ale w samym tylko spojrzeniu. Ten spokój i pewność mówiąca „Tak, jestem Twoja, nic i nikt tego nie zmieni, nigdy”

 

Przespałam się i… zawsze wszystko po czasie wyglada inaczej. Są inne odcz zaucia. Inne emocje.
Dziś obojętność z usmiechem. Nie łzami. 
No, były rano łzy ale to przez bajkę.. ooj tam, czasem troszeczke się uroni na wzruszającym filmie czy coś.. łza.. dwie.. no może całe morze..
Ale tak myślę.. może to wcale nie obojętność? Tylko rutyna? Może zaczynam się przyzwyczajać do takiego stanu? Mimo że ciągle wierze że jednak się zmieni wszystko, jednak znowu wróci do normy, ustabilizuje się na tyle, bym poczuła się bezpiecznie.. 
To może jednak powoli akceptuję tą dziwną sytuację? Gdzie życie kręci się wokół.. niczego tak na dobrą sprawę?
Życie, pozbawione rumieńcy, adrenaliny, strachu, nie prowadzące do gwiazd tylko trzymające ciągle przy ziemi. 
Jak już raz się spróbowało, tak łatwo się tego nie zapomni. 
Chce się więcej i więcej. Czasem tak łapczywie, tak zachłannie że az przyprawia to wszystko o wstyd. 
I to nie tak że nie ma o czym pisać. Zawsze jest temat. Zawsze. Zacięcie dziennikarskie sprzed kilku lat już ze mnie delikatnie wyparowało, ale wiem że mozna zrobić coś z niczego.

Poza tym, kreatywności teeeż mozna się nauczyć.. :-)

 

Nie mam pojęcia kiedy nastepny raz napiszę. Gdzie będę, co będe robić, jak to wszystko sie potoczy. Nie zostawię Suczego bez opieki. 
To taka moja świątynia, gdzie mogę zostawić swoje myśli, wyrzucić je z siebie, poukładac i wrócić do nich, spojrzec z perspektywy, powspominać…
A jak na mailu dostaje powiadomienia o komentarzach…

Tak mniej więcej wygląda moja reakcja na początku :-)

Tak jak po kilku sekundach ochłonę :-)

Kolejna faza mówiąca „Ale że na moim blogu? Takie rzeczy? Niemożliwe!”

A tu już kombinuję co odpisać w komentarzu, albo o czym będzie następny wpis… :-)

Mój Pan uprzedzał, że moje wpisy będą czytane, komentowane i że będe miała czytelników, ale ja w to nie do końca wierzyłam.. :-) 

Jeju, czemu ja nie wierzę! Już bede wierzyć :-) obiecuję… :-) 
Mimo wszystko, czuję się mile połechtana że jednak ktoś czyta Suczy :-) cała ja tutaj jestem zawarta :-) 
Kurczę, prawie jakbym dostała klapsa na rozgrzewkę :-)

 

 

 

Su Anusz. 

Nieposkromiona.

Standardowy

No Pan wczoraj pozwolił. Na wiele.
Czego się nie spodziewałam.
Jestem wdzięczna. Potrzebowałam tego, Pan dobrze o tym wiedział i pozwolił!
a ja prawie zemdlałam z wrażenia!
Nie mogłam się doczekać, jak już na spokojnie położę się w łóżku!
Wyjątkowo wisienki poszły w ruch. Ale dały taki efekt.. że już mimo tego bólu przy zdejmowaniu musimy je wprowadzić NA STAŁE.
Do teraz zastanawia mnie jak to możliwe, ból ale przy zdejmowaniu jak ten ból wzrastał tak samo orgazm podnosił się wyżej i wyżej.
Jak to możliwe, że między bólem a rozkoszą jest taka subtelna granica?
Albo jak to możliwe, że ból podkręca podniecenie?
Samo myślenie o klapsach, pasie czy dyscyplinie, ostatnio nawet o trzcince (!) potrafi nakręcić..
W każdym razie.. 
Zaspokojona tak troszeczkę. Dla mnie dwa orgazmy to rozgrzewka. 
Ale na następne spotkanie będę dobrze przygotowana, bo teraz nie mogę zapomnieć o minionej nocy. 
bo wolałabym, żeby to PAN mnie dotykał, mój Pan, dotykać, pieprzyć, głaskać, lać i tak w kółko. No i przytulać. A ja bym Go miziała, głaskała, dotykała, całowała i te inne słodsze rzeczy, bo mój Pan zasługuje na wszystko, co Najlepsze. 

Tak jak w moich fantazjach…

 

 

Su Anusz. 

Suka i jej (nocne) śmiałe poczynania.

Standardowy

Tak, taaaak, zrobiłam to! 
Zapytałam się! 
A takie podchody robiłam! 
A jak Pan pozwolił to mmmm! :-) 
Ogólnie to do końca byłam przekonana, że na mizianiu stanie, że Pan się zaśmieje i powie że tylko mizianie i dotykanie a tu zapytałam się o orgazm! O jeden malutki! 
I taaak, dostałam pozwolenie!
Jeszcze Pan napisał, że ma noc dobroci iii :-) 
Jeju :-) 
Zaczęłam od piersi, tylko dotykanie, ale jak zawsze piersi to za mało :-)


i zapytałam się o mizianie między udami, i taaak, mogę :-) i na końcu, bez większych nadziei i lekko zaspana zapytałam się o orgazm :-)
Ale jak przeczytałam, że zgoda, od razu odżyłam i już się układałam :-)
I był taki malutki faktycznie :-) 
Ale Pan pozwolił, samo to, że wyraził zgodę na takie poczynania śmiałe swojej Suki! 
Oczywiście na końcu kac moralny, że nie było Pana obok, że nie przyłożył ręki do orgazmu. 
Nie lubię sama dochodzić. Już przestało mnie to kręcić. 
Ale wpadły mik pomysły na następne spotkanie, jednym z nich jest pokaz jak się bawię, a potrafię to robić dłuuuugo :-) 
Ale ciiiiii :-) 
I oczywiście, jak na grzeczną i ułożoną Sukę przystało, dziękowałam za taką wspaniałomyślność :-) 

Ale, nareszcie się odważyłam :-) 
Wniosek taki, że lepiej zapytać :-) 
Może trafi się orgazm a może.. :-) słodkie dręczenie :-)

 

 

Su Anusz. 

Potknięcia (nie)pokornej Suki.

Standardowy

Bywa tak, że czasem brak mi pokory. Oczywiście. Mimo że jedna z zasad brzmi właśnie POKORA, zdarzają się momenty, kiedy tej pokory niestety nie widać. Tak jakby na jedną chwilę wyparowała. 
Wtedy ja zamykam się w Czarnej Otchłani, a Pan wkurzony i zdenerwowany (na mnie) przekierowuje mnie na właściwe tory.
Bywam wredna, uparta, złośliwa, niepewna, panikuję, histeryzuję i czasem wycofuję się z życia. Ale bardziej niż kultywowanie moich (złych) nawyków pragnę stać się taką Suką, jaką sobie wymarzył mój Pan.
Posłuszną, pokorną, wierną, doskonałą, idealną.
Dla Niego. 


To było długie spotkanie po bardzo długim okresie czasu, byłam nakręcona, bo przed tym długim spotkaniem było jeszcze to spotkanie krótsze. 
Nakręcenie można interpretować na rożny sposób. Pobudzenie, podniecenie, fioł, niecierpliwość, pragnienie.
Ok, ok, to wszystko było, ale…
Było coś jeszcze.
Było uczucie strachu, które zostało zasiane jakiś czas temu. I samoświadomość, że przez to, co robiłam, nie będę przytaczać tego, bo  wstyd się przyznawać, przez to co robiłam, czeka mnie kara.
I nie mizianie, dwa uderzenia trzcinką i groźna mina.
Tylko coś bardziej głębszego.
I wiedziałam, wiedziałam że mnie to nie minie.
Bo wiedziałam, że przeskrobałam więcej niż zwykle, i moje działania nieprzystające Suce wymagają kary, pokazania, czy raczej przypomnienia, gdzie moje miejsce, jakie moje obowiązki i zasady.
Drżałam. Ciągle drżę, bo zdradzę w sekrecie, że.. jakoś na tym spotkaniu nie udało się zastosować kary. Wiem, że to co zrobił mi Pan na ostatnim spotkaniu to tylko ledwo widoczny czubek góry, gdzie na kolejnym spotkaniu czeka mnie cała reszta tej góry.
Wybrałam sobie karę. A może to tylko część kary, a może tylko rozrywka, nie wiem.
Ale zaskoczyło mnie to, jak Pan zapytał, czy chcę 16 minut czy kija.
Myślałam że jak zawsze się ze mną droczy, bo przecież Suka nie ma wyboru, prawda?
Tak więc myśląc, że znów się ze mną droczy, i że po tym jak ja powiem o moim „wyborze” i tak zrobi po swojemu.
Wybrałam 16 minut. Pan się zgodził. Powiedział dobrze, będzie 16 minut.
Otworzyłam szeroko oczy, ze zdumienia, zaskoczenia, zabrakło mi języka w pysku..
Ale jak to?
Dopiero po chwili zaczęłam się zastanawiać. 16 minut ale CZEGO? 16 minut, to bardzo dużo czasu, może się wlec w nieskończoność z wisienkami, ciężarkami i chłostą a może zlecieć jak z bicza strzelił. No, ciekawe porównanie, aczkolwiek.
Przeraziła mnie wizja 16 minut czegoś.
Może ten kij byłby lepszym rozwiązaniem? Ale do końca byłam pewna że to tylko żart..
Tak się zastanawiam, może ja coś zaproponuję?
Ostatnia karę jaką pamiętam to była ta z wisienkami, ciężarkami, nie pamiętam ile to minut wtedy było ale myślałam że klęczę w nich godzinę… klęczałam, byłam przywiązana, oparta o drzwi..
Bałam się wtedy. Bałam się i bolało.
Bo chłosta w Zielonym Apartamencie.. to o tym już nie wspomnę. To dopiero było..
Nie chłosta sama w sobie ale to wszystko co wpłynęło na moją psychikę, co spowodowało że się bałam, i odczuwałam mocniej i mocniej..
Możliwe że to trochę kwestia wybujałej wyobraźni, której (czasami niestety) jestem właścicielką.
W każdym razie.
Przygotowywałam się na spotkanie, bardziej pod kątem.. hmm.. stroju.
Miałam dla Pana prezent.
Od razu na początku miesiąca zamówiłam, i szczerze mówiąc… delikatnie, ale delikatnie jestem rozczarowana.
Myślałam że packa będzie większa i solidniejsza, na taką wyglądała na zdjęciu, a tu miałam wrażenie że to zestaw dla początkujących.. :-)
Zobaczyłam packę i zaczęłam się śmiać :-) pomyślałam że Pan uderzy raz w mój tyłek i ją złamie..
Cały zestaw zawierał opaskę na oczy czerwoną i.. kajdanki z czarnym futerkiem.
Jak futerko :-) to klasyczna czerń :-) czerwień bywa intrygująca :-)
Ale.

Oczywiście przygotowałam strój.

Za czerwonymi pończochami z oczkami chodziłam od kilku miesięcy, ale w końcu znalazłam! I od razu, ze zdenerwowania jak w łazience się przebierałam to zrobiłam dziurę.
A miały być na Klimatyczną następną!
Koszulka czarna, ta co z tyłu jest przezroczysta, i specjalnie na ta okazję skombinowałam czapeczkę. Ale z rogami. I takim sposobem stałam się reniferem.. miałam zrobić jeszcze czerwony nos ale kompletnie mi to wyleciało z głowy.
Wyszłam, dałam prezent mojemu Panu, ii czekałam niecierpliwie! :-) sugestywnie wskoczyłam na łóżko i wypięłam tyłek, ale ciągle patrzyłam co Pan na to :-)
Jakoś.. bardziej od trzcinek i patyczków wolę coś, co ma dużą powierzchnię.
A już najbardziej podoba mi się pas :-) A ten na spotkaniu!
To był obłęd! Jeszcze tak mocno go nie czułam! Ale i tak go lubię.. :-)

Na następnym spotkaniu wieeeem. Wiem. Że kara mnie nie minie.
Wiem.
Zdaję sobie z tego sprawę. A moim zdaniem, wiem że Suka swojego zdania nie ma, ale moim zdaniem uważam, że 16 minut to za mało i to może być na rozgrzewkę.

Chociaż perspektywa kary na następnym spotkaniu, wspomnienia całego wieczoru, który razem spędziliśmy, czerwony tyłek i ślady, ból przy każdym ruchu, to zniknęło gdzieś w momencie, jak przytuliłam się do Pana i usnęłam, po raz pierwszy od bardzo długiego czasu spokojnie i z błogim uśmiechem na ustach…

 

 

 

 

Su Anusz. 

Podróż w nieznane – Klimatyczna [2]

Standardowy

Weszliśmy na górę. Miałam wrażenie, że pokonywanie schodów zajęło nam pół wieczora. Ale tak nie było.
Weszliśmy do jednego z mieszkań..
Nie wiedziałam czego się spodziewać.
Przekroczyliśmy próg i od razu z brzegu była kuchnia. Duży, zastawiony stół, przy którym siedziały znajome twarze. Napięcie na chwilę mnie opuściło.
Zaledwie garstka, ale ja ich znam!
Byłam zdziwiona, ze tylko tyle nas będzie. Ale pomyślałam, może impreza w kameralnym gronie?
Od razu zauważyłam, że jest gdzie się położyć. W jednym pokoju rozłożony duży tapczan, a w drugim, który słuzył za palarnię, jednoosobowe łózko.
Ucieszyłam się, bo pomyslałam że jak mnie weźmie to będę miała się gdzie położyć chociaz na chwilkę.
Zanieśliśmy do szafy nasze rzeczy, załozyłam obrożę i wrócilismy do kuchni.
Zajęliśmy miejsca i.. i tak własciwie nie wiedziałam co dalej.
Okazało się że czekalismy na resztę.
„To będzie jakas reszta?”
Jak się później okazało, była, i to całkiem.. spora.
Rozmowy się toczyły, ja odczuwałam jeszcze delikatne spięcie, mimo to przysłuchiwałam się. W pewnym momencie podszedł do Nas taki elegancki Pan, zainteresowała go moja obroża z medalionem, a ja niemal jak paw, wyciągnęłam szyje i ociekając dumą prezentowałam moja najcenniejszą biżuterię. Całą sobą mówiłam „Patrz, od mojego Pana, piekne, cudowne, prawda, jedyne w swoim rodzaju bo moje, Pan mi ją dał i specjalnie do tego medalion, to tyle dla mnie znaczy!”. Czułam się wyjątkowa…
Ludzie się schodzili, powoli i leniwie, tak siedzieliśmy, wyłapywałam pojedyncze słowa i od czasu do czasu zerkałam kto wszedł. Najbardziej w pamięć wryły mi sie dwie osoby.
Wysoki mężczyzna, rosły i silny, gdzie zastanawiałam się, kto jest jego własnością. Okazało się że to uległy. A ja myślałam że to on dominuje.. a dominował tylko wzrostem i posturą. Ok, byłam zaskoczona, że jest uległym, ale kazdy lubi coś innego i spoko.
I kobieta. Weszła i nie wiem czemu akurat ona przykuła moja uwagę. Ciągle na nią zerkałam, aż mnie to zaczęło krępować. Pomyśli ze jakaś niewyżyta jestem albo coś.
Miała piękne włosy, blond, spięte w kucyk. Taki mi się podobały! Cała ona wydała mi się interesującą postacią, a jak usiadła ze swoim partnerem obok mnie to prawie omdlałam z wrażenia.
Może przesadziłam troszeczkę, ale w każdym razie podobał mi się taki obrót spraw. Patrzyłam ukradkiem na jej nogi. Ale Pan powiedział że moge iśc się przebrać.
Wstałam posłusznie, poszłam do pokoju gdzie były nasze rzeczy i.. i juz miałam się odwrocić na pięcie i wrócić, ale oto odwrócił się elegancki Pan i Dama w Czerwoje Sukience. Przeszkodziłam im.
Ale weszłam dalej do pokoju, zażenowana jak cholera, i po cichutku wyciągałam swoje rzeczy.
Para zaraz poszła i zostałam sama. Kilka razy przewinęły się jakies osoby, a że łazienka była zajęta to zaczęlam przebierać sie w pokoju.
Zaczełam od makijażu. Mdłe światło wcale nie pomagało, brak lusterka doskwierał ale kreatywność się uruchomiła, i po chwili miałam kącik do makijazu.
Nie byłam zadowolona z efektu, ale zwolniła się łazienka.
Szybko do niej pobiegłam, obiacałam że będe minute-dwie i wskoczyłam zamykając drzwi.
Rozebrałam się. Założyłam pończochy, sukienkę, wyciągnęłam szpilki, poprawiłam jeszcze raz makijaż. Poprawiłam sukienkę. Bo z nią jest tak, że od pasa w górę jest z pasków, taka jakby uprząż, z tej uprzęży paseczki ida do
szyi a na szyi jest obroża. Od pasa w dół jest skórzana spódniczka.
I poprawiłam się, już tam się mocno dobijali, więc wyszłam i chyba zrobiłam pozytywne wrażenie.. :-)
schowałam rzeczy, pomalowałam usta konkretnym, ciemnym różem i weszłam do kuchni.
Chciałam jak najszybciej usiąść, żeby nie czuć tego wzroku przypatrujących się ludzi.
I chyba tutaj też zrobiłam wrażenie…
W sukience czułam się bardzo dobrze, troszeczkę speszona byłam jeszcze, bo przecież uprząż tak, było widać to i owo, ale w końcu przyzwyczaiłam się.
Szumiał mi w głowie wypity drink, który na początku wylądował w mojej dłoni, od mojego Pana.
Imbirowy. Nie spojrzałam.. a tu imbir.. dlatego mnie tak usta piekły później..
Pan oczywiście powiedział, że zna inne zastosowanie imbiru.. nawet nie chcę się domyślać!
Wśród przybyłych ludzi była Pani z ostatniej imprezy. Tym razem jej nie poznałam, bo zamiast wyrazistego irokeza, miała gładkie, rozpuszczone włosy. I tak wyglądała niesamowicie. Przyszła ze swoją.. Suką. Tą sympatyczną.
Ale Pan powiedział że wchodzimy do pokoju, i poszliśmy jako pierwsi.
Zapaliła mi się kontrolka i spanikowana zapytałam się Pana, czy to ja będe zaczynac imprezę, jak to kiedys miało miejsce. No bo jeju no, moj Pan ciagle o tym mówił, „A pamiętasz jak z N. zaczynałyście imprezę? Pamiętasz zasady? Hasło bezpieczeństwa? A to o czym rozmawialiśmy?”.
I jak tu kręćka nie dostać? Jak tu nie oszaleć z domysłów?!
Ale Pan na moje pytanie tylko sie uśmiechnął.
Podeszliśmy do kanapy a ja z wrażenia aż usiadłam obok Pana. Na kanapie!
Ja po prostu nie wierzę, zawsze na podłodze klęczałam, sama z siebie a tym razem obok Pana na kanapie.. no kto to widział, to az nie przystoi.. Może ze tam pod ścianą mało miejsca było i równie dobrze mogłabym klęczec przy krzyżu.. ale ja sie nie tłumaczę!
Ale już coś się zaczęlo dziać..
Siedzieliśmy i siedzieliśmy, ludzie sie krzatali jeszcze..
i tak zachodziłam w glowę, co też będzie sie działo? Obok krzyża fotel, na środku kozioł, gdzies tam majaczyło nowe urzadzenie..
Matko, ja sie boję…
I wparował Święty Mikołaj, a raczej Pani Mikołajowa, i nie jestem pewna czy taka Święta… :-)
I się zaczęło, spojrzałam, jakieś patyki, i ooooo nie! Rózgi! Kozioł+Rózgi= Masakra!
I tak patrzę z nadzieją, może na mnie nie starczy?? Moze akurat na mnie nie starczy?
Byłam przekonana że ja nie wyjdę.. że może jakiś elf ukradnie sobie rózgę..
Ale powoli. 
Zaczęło się…

Było takie kółeczko z cyferkami, od 1 do 16.
Trzeba było sobie zakręcić i liczba wylosowana będzie liczbą razów.
Natychmiast pomyslałam, że ja to pewnie będe miała 16.
Pierwsza Niegrzeczna. No dobrze. Zakręciła, nie pamiętam jaka liczba wypadła, ale tam jeszcze na stoliku było coś do wypicia. I jak w koncu którać to wylosowała to padła na podłogę. I ja z takim przerażeniem pytam sie Pana, ale co tam jest w tym kubeczku? A Pan mnie uspokojał że tam nic takiego nie ma, a ja tak zaczęłam panikować, i nie, ja nie chce kubeczka!
W koncu pewna Niegrzeczna wylosowała 16, ku uciesze zgromadzonych. Nie, to jeszcze nie byłam ja.
Momentami po pokoju latały drzazgi z rózgi. Ale generalnie było dobrze.
I Pani Mikołajowa patrzy na mnie, i mówi że jeszcze przecież ja!
Ja taka speszona, na tych szpileczkach „baaaardzo” wygodnych tuptam do fotela, siadam na kolanie Pani Mikołajowej i pada pytanie…

C.D.N.

Su Anusz.