Nieposkromiona.

Standardowy

No Pan wczoraj pozwolił. Na wiele.
Czego się nie spodziewałam.
Jestem wdzięczna. Potrzebowałam tego, Pan dobrze o tym wiedział i pozwolił!
a ja prawie zemdlałam z wrażenia!
Nie mogłam się doczekać, jak już na spokojnie położę się w łóżku!
Wyjątkowo wisienki poszły w ruch. Ale dały taki efekt.. że już mimo tego bólu przy zdejmowaniu musimy je wprowadzić NA STAŁE.
Do teraz zastanawia mnie jak to możliwe, ból ale przy zdejmowaniu jak ten ból wzrastał tak samo orgazm podnosił się wyżej i wyżej.
Jak to możliwe, że między bólem a rozkoszą jest taka subtelna granica?
Albo jak to możliwe, że ból podkręca podniecenie?
Samo myślenie o klapsach, pasie czy dyscyplinie, ostatnio nawet o trzcince (!) potrafi nakręcić..
W każdym razie.. 
Zaspokojona tak troszeczkę. Dla mnie dwa orgazmy to rozgrzewka. 
Ale na następne spotkanie będę dobrze przygotowana, bo teraz nie mogę zapomnieć o minionej nocy. 
bo wolałabym, żeby to PAN mnie dotykał, mój Pan, dotykać, pieprzyć, głaskać, lać i tak w kółko. No i przytulać. A ja bym Go miziała, głaskała, dotykała, całowała i te inne słodsze rzeczy, bo mój Pan zasługuje na wszystko, co Najlepsze. 

Tak jak w moich fantazjach…

 

 

Su Anusz. 

Mogę…?

Standardowy

Podnieca mnie sama myśl. :-)
O tym co zrobię. :-)
Tak, dziś to zrobię! Nie usnę (uprzednio pytając się o zgodę), nie będę oglądać filmów, nie odpuszczę! 
Zapytam się, czy mogę się dziś dotykać! 
Ale tylko piersi.. :-)  bo dalej nie mogę się zapuszczać, poza tym sama nie chcę!
mimowolnie przypomniał mi się ostatni filmik nagrany dla Pana. 
Szczerze i bez bicia przyznaję, to kręcenie filmików bardzo mi się spodobało  :-)
Ostatnio było tak, że.

Dostałam pozwolenie od Pana na 3-4 orgazmy :-)  
Myślałam że to będzie przez telefon, ale Pan powiedział, żebym nakręciła filmik :-)
I dodał, że mogę użyć Czarnego Przyjaciela :-) propozycję ptysia przyjęłam wykrzywieniem warg, ale spytałam się czy mogę sama coś sobie wyszukać. 
Oczywiście  :-)
Postawiłam na wisienki :-)  ale nie na sutkach, tylko zapięłam na cipce :-)  
Przygotowałam sobie łóżko. żebym wszystko miała pod ręką. 
I wszystko robiłam na bieżąco.
Założyłam wisienki, ułożyłam się, i załączyłam Czarnego Przyjaciela. 
Bawiłam się troszeczkę ze sobą :-)  przyznaję  :-)
Ale wisienki jeszcze potęgowały doznania! I ja chcę jeszcze raz!
nie miałam pojęcia, już chyba zapomniałam jak to jest z wisienkami na cipce! Muszę na następnym spotkaniu wspomnieć Panu o wisienkach na cipce, bo tak ciągle sutki i sutki… :-)  
W każdym razie ładnie pięknie 4 razy doszłam i koniec! Trudno mi było chować Czarnego Przyjaciela, bo uznałam to za rozgrzewkę.. :-)  
Aaale filmik ładnie nagrałam :-) od razu napisałam do Pana że skończyłam i 4 orgazmy są udokumentowane  :-)

Niedługo się położę. :-)  
Nie wiem, czemu, od kilku dni brakuje mi odwagi żeby zapytać się o pozwolenie.. :-)  bo tak to jest że piersi to za mało w pewnym momencie i chcę więcej… :-)  
Taka niewyżyta bestia jestem czasem :-)  
Ale naprawdę, ja się dziś postaram i będę chciała tylko piersi.. :-) serio :-)  
Wczoraj przyglądałam się swoim palcom iii o czym ja myślałam! Można je w różny sposób wykorzystać!  :-)
Ale ciiii, trzeba działać! 
JEŚLI uzyskam pozwolenie, to…
Dziś macam cycki! Bo lubię… :-)  

 

 

Su Anusz.

original

Obrazek

Nigdy taka nie byłam. Jak inne dziewczyny.
Zawsze inna.
Ale teraz ta „inność” wcale mi nie przeszkadza, poznałam ją, oswoiłam, a raczej zrobił to mój Pan i teraz chodzę z dumą, subtelnie eksponując tą inność, wyznając zasadę „Jesteś moim Panem i nie ma dla mnie dobra poza Tobą”. No i może jeszcze „Dama dla świata…”.

 

Tak ogólnie to wzięło mnie ostatnio na ptysia. Jak spróbowałam w niedzielę to nie chciałam przestać się pieprzyć. I tak był poniedziałek, wtorek, środa były wisienki.. ooo to było połączenie, na sutkach, na cipce i jak tu chodzić!
Wisienki ocierały się o siebie i chodziłam na palcach…
Primabalerina…
Dziś też będzie ptyś, ogólnie to Pan wczoraj przyjechał :-)
Wyciągnął Sunię na spacerek, żeby się przewietrzyła :-)
I tak nie rozochocił tym delikatnym pieprzeniem strony ptysiowej że nie, dzisiaj musi być ptyś!
I proponował dzisiaj nawet Przyjaciela, z okazji że dom był pusty, ale nie :-)
Trening silna wola! :-) poczekam do dłuższego spotkania :-)
Ale kochany Pan, mimo zmęczenia znalazł dla mnie chwilkę czasu :-)
Wspaniały prawda :-)
Mój Jedyny i Wyjątkowy :-)

Su Anusz.

Zadania: Wisienki i Ptyś.

Standardowy

Wczoraj.
Eh, wczoraj to było przypomnienie wisienek.
Na 10 minut.
Były te maleńkie…
Nigdy więcej malutkich wisienek. Muszę to zapamiętać.
Te większe, ozdobne, wydaje mi się osobiście że lepiej się rozkłada ból, przynajmniej w moim odczuciu.
Wyszłam z sali. Założyłam. Ledwo założyłam pierwszą już chciałam ją zdejmować. Złapałam mocniej sutek. Nie mogłam bardziej „otworzyć” wisienki, ale w końcu wsunęłam sutka i zacisnęłam zęby.
Ufff, oddychaj, spokojnie…
Później druga strona. Chciałam jak najszybciej wrócić do sali, przeczekać 10 minut i zdjąć je.
Zapomniałam zdjęcia zrobić.
Odchyliłam ponownie stanik, cyknęłam foto i z grymasem spojrzałam w lustro. Dasz radę.
Maskując emocje, jednocześnie idąc tak, jakbym co najmniej miała ptysia w środku opuściłam toaletę.
Oddychałam głęboko, co nie uszło uwadze niektórych zgromadzonych.
Przy każdym ruchu, nawet najmniejszym czułam zaciskające się wisienki, bolało coraz bardziej.
Po 4 minutach prosiłam Pana, żeby pozwolił mi je już ściągnąć.
Odechciało mi się mówić. I spoglądałam niecierpliwie na zegarek.
Minuta, dwie, trzy, trzy, trzy, cztery…
W końcu wybiło 10 minut, było 13 minut po.. po 16? Coś w ten deseń. 
Chcąc jak najszybciej znaleźć się w łazience, zaplątałam się po drodze w kable prawie lądując na ziemi. Oczywiście każdy ruch przypominał mi o tym, że łazienka czeka..
Jak już zamknęłam drzwi i odsłoniłam piersi stanęłam przed dylematem.
Szybko czy wolno…?
Pamiętając, jaki ból towarzyszy zdejmowaniu wisienek szybko, spróbowałam delikatnie i powoli.
Nagłe przerażenie przy zwalnianiu ucisku, bo czuję ból, ale nie chce się odczepić wisienka.. mocno i boleśnie wpiła się w skórę wokół sutka..
Oczywiście panika. Co teraz. Ale w końcu się odkleiło… Powoli napływała krew a mnie napływały łzy do oczu…
Druga. Powtórzyła się historia.
No i koniec.. odpadłam. Najpierw zwyzywałam wszystko co możliwe, później usiadłam i się rozpłakałam. Najgorsze było to, że nie mogłam się uspokoić.
Ból ciągle był i ciągle, nieprzerwanym strumieniem, irytujący, oznajmiający, hej, ja tu jestem i nie dam ci spokoju..
Spojrzałam na siebie w lustrze. O nie, tak nie wyjdę zdecydowanie.
Zaczęłam się powoli uspokajać. Przecież zaraz zaczną mnie szukać…
I nie myliłam się, już dwie osoby wyruszyły na poszukiwania.
Jeszcze zamoczyłam dłoń w lodowatej wodzie, przyłożyłam do sutków, ale efekt był inny niż chciałam. Także przestałam.
Wytarłam rozmazany makijaż. I wyszłam.
Sutki ocierały się o stanik, nie mogłam się już na niczym skupić..
Jak jechałam do domu było już ok.
Tak już jakiś czas temu, że nie docenia się stanu, kiedy wszystko jest dobrze. Kiedy nie ma bólu.
Jak już coś boli, to robi się niewygodnie. I dopiero wtedy docenia się te czasy, kiedy było dobrze. Przynajmniej ja tak mam.

Wieczorem przyszedł czas na ptysia.
Pół godziny.
Jeśli aplikacja była nieco kłopotliwa, tak już nabijanie się na niego i kręcenie biodrami  było całkiem ok.
A spacer do sklepu :-) no kosmos :-)
No ok, sklep pod nosem, ale zawsze coś.
Poza tym szłam dwa razy.
Ale podobało mi się. Bardzo mi się podobało iii kurczę. Zastanawiam się kiedy idę na dłuższe zakupy. Chyba w środę to może…? :-)

A dzisiaj trochę taki dziwny stan chronicznego nakręcenia.. :-)
Pan oczywiście o to zadbał :-)
Takie rzeczy mi pisze że.. o masakra..
A napięcie w środku rośnie..
Coś z tym trzeba zrobić… ;-)

 

 

Su Anusz.

Sucze Fantazje *Historia*

Standardowy

- Mmm, iść się już przebrać..? – wymruczałam do swojego Pana, jeszcze się tuląc i łapiąc ciepło z Jego ciała.
Dostałam przyzwolenie, uśmiechnęłam się lekko i postanowiłam wstać. Jeszcze chwilę się przekomarzaliśmy na temat tego, co będzie dalej, po moim wkroczeniu do pokoju, jeszcze sennie podeszłam do biurka, zabrałam swoją różową torbę niespodzianek i poszłam do łazienki.
Wiedziałam że jest już późna godzina, tak dobrze nam się spało, ale nie odpuszczę tego pomysłu. Nie. Za bardzo się na niego napaliłam, za dużo czasu na niego poświęciłam i włożyłam, w przygotowania całe swoje serce.
Muszę wyjść i się pokazać, nawet jeśli miałabym się w tym położyć spać.
Ominęła mnie chłosta.
Nie wiedziałam, czy się cieszyć czy płakać. Miała być, tak się bałam, widziałam sznury dyskretnie przywiązane do nóg łóżka i to powodowało, że przebiegały po moim kręgosłupie silne dreszcze. Podniecenia? Strachu?
Jednego i drugiego zapewne.
Wróciłam do łazienki. Wyciągnęłam wszystko, czego potrzebowałam, bodystocking z ostatniej imprezy klimatycznej, woreczek z akcesoriami, kosmetyczkę.
Przeczesałam włosy, poprawiłam makijaż, i nie mogłam się doczekać aż założę całą resztę. Siłowałam się zakładając nogawki od bodystockingu, ale w końcu założyłam.
I wiedziałam że popełniłam błąd, bo nie miałam jak założyć ogona. No to znów się rozebrać, zapiąć ogonek, założyć.. Eh!
A ja już chciałam wychodzić!
Założyłam uszka, założyłam łapki. Zapięłam swoją obrożę. Spojrzałam w lustro.
Wilczyca.
Nie kotka, pielęgniarka, policjantka. Wilczyca.
Wszędzie pełno było kotków. A ja nie jestem kotek. Ja jestem Sunia. I nie będę z siebie kotka robić.
Znalazłam na necie uszka i ogonek. Doszyłam kokardki. Łapki zrobiłam sama, z futerka. Też kokardki doszyłam.
No ogólnie to kokardki były wszędzie gdzie się dało. Nawet na ogonie i przy obroży.
Narysowałam sobie czarną kredką nosek i wąsiki. Jeszcze raz się obejrzałam. No mnie się podobało, jeszcze jak się spodoba mojemu Panu to :-) będzie cudnie :-)
Padłam na kolana, żołądek się lekko zwinął. Zależało mi na tym, żeby efekt się spodobał…
Nacisnęłam klamkę, ramieniem pchnęłam drzwi i wyszłam. Z pochyloną głową, nie mogąc powstrzymać uśmiechu. Jak podeszłam wystarczająco blisko podniosłam głowę.
Zachciało mi się śmiać z samej siebie, co ja robię…
Ale Pan.. no wydaje mi się że był zachwycony, Jego uśmiech, to jak mnie oglądał i mówił że ciekawy pomysł, że bardzo fajnie :-) tak, to chciałam usłyszeć :-)
Ale za chwilę wydarzyło się coś, czego się zupełnie nie spodziewałam..
Klęczałam przed Panem, najpierw kazał mi zamknąć oczy, za chwilę je zasłonił.
Po chwili usłyszałam znajomy dźwięk, klamry od pasków. Bransolety. Na nadgarstki. Tak dawno ich nie czułam, przerażenie wróciło, co się stanie?
Ta niepewność sprawiła, że automatycznie wykonywałam czynności. Pan mnie prowadził, delikatnie podnosił moją rękę żebym ja to zrobiła, opuścił, drugą sama podniosłam, później pociągnął mnie za sobą, poszłam za Nim grzecznie, oczywiście na kolanach, Pan mnie ustawił i… coś mi zadźwięczało w głowie, ale jeszcze nie wiedziałam co..
Poczułam za plecami łóżko. I nagłe olśnienie. Przecież ja o tym pisałam. Wydaje mi się? A może mi się śniło? A może deja vu?
Okazuje się, że Pan spełnia moją fantazję :-) jak zawsze zresztą :-)
Ale nastąpiła mała modyfikacja. Ręce owszem, rozłożone, ale związane w taki sposób, że klęczałam i leżałam na łóżku jednocześnie.
Nioe spodobała mi się ta pozycja, bo za chwilę mój Pan zaczął mi wiązać nogi tak, że były rozłożone.
- To po to, żebyś ich nie składała – zadrżałam na dźwięk Jego głosu. Poza tym, tak rozłożoną łatwo było mnie chłostać po piersiach..
Czując obezwładniający strach, co chwila podnosiłam się na tyle, na ile pozwalały mi związane ręce. Nic nie widziałam. Czułam, nasłuchiwałam.
Po chwili byłam pozbawiona wzroku i zakneblowana tą słodką, czerwoną kuleczką na pasku. Świetnie. Jeszcze nie mogę śliny połknąć. Coś jeszcze? Chyba pomyślałam to w złą godzinę, bo poczułam dłonie Pana w bliskim pobliżu moich piersi…
Jęknęłam przestraszona i drgnęłam. Co teraz? Co…?
Bliżej nieokreślone uczucie, jakby coś przyklejanego do piersi, coś.. ale nie wiem co.
Prąd? O nie, tylko nie to.. Skoro jedna nakładka jest tutaj, to druga będzie niżej..
Ale okazało się że nie. Że to nie prąd. Do tej pory nie jestem pewna co to było, ale myślę że to były wisienki wibrujące.
Jak Pan włączył wibracje.. kolejny raz zadrżałam, ze strachu, myśląc, że to jednak prąd. Ale nic się nie zmieniało, ani natężenie ani odczucia także byłam pewna że to wisienki.
Teraz podnosiłam się po to, żeby przełykać ślinę.
„Ale czy to nie do tego służy? Żeby ślina ciekła strużkami po brodzie?”, w takich sytuacjach naprawdę, mam skłonności do filozofowania, chociaż wtedy nasila się mój „brudny język”…
I czekałam co dalej…
- Chyba muszę przypomnieć ci, gdzie twoje miejsce… – i już wiedziałam, że mam przerąbane.
Na udach czułam trzcinkę, dyscyplinę, chyba tą czerwoną co lubię ją czuć na piersiach przy rżnięciu, był kij, który Pan specjalnie na tą okazję zabrał.
Panikowałam, mocno panikowałam, ale to jeszcze nie był koniec.
- Chciałaś ostatnio chłostę cipki, taką mocną.. teraz jest idealna okazja… – o nie. Ja? Coś takiego mówiłam? Ja?
- Poproś.
Staram się spiąć i poprosić, ale knebel mi tego zadania nie ułatwia, także maksymalnie wysilam swój język próbując powiedzieć „Proszę”, ale w rezultacie wychodzi jakiś bełkot, który sprawia, że się rumienię ze wstydu.
Ale Pan zrozumiał. I poczułam trzcinkę na udzie.
Kurczę, ale gdybym napisała, że.. mi się to nie podobało :-)
Ja chcę knebel częściej :-) będę wierszyki recytować :-) albo książkę będę czytać :-)
Za chwilę Pan skupił swoją uwagę na mojej cipce, co chwila drażniąc okolicę.
Odechciało mi się spać. Czujnie leżałam i nasłuchiwałam. Pan wyszedł zapalić? I tak po prostu mnie zostawił?
chyba za bardzo się rozluźniłam, bo poczułam plaśnięcie i słowa „Ale ja tu jestem” wwiercały się w moją głowę.

Pan bawił się mną, drażnił igłą, wbijał ją, w końcu pomyślałam, że przebije się na drugą stronę, czułam zapach spirytusu, którym przetarł to miejsce, ale stwierdziłam, nie zrobi tego przecież..chyba? Nie?

Pan ułożył mnie na nowo, tym razem na łóżku, cały tył był do jego dyspozycji. Nogi przywiązane, rozłożone, tak samo ręce.
I na zmianę, pośladki, plecy, pośladki, uda, pośladki… był pas, pas był mocny i po raz kolejny łzy w oczach mi stanęły. I kijek. I dyscyplina. I tyle to trwało.
Poproś.
Poproś…
POPROŚ…
Prosiłam. Co dziwne, nie robiłam tego wbrew sobie. Prosiłam bo chciałam.
Leżałam, przyjmowałam razy, prosiłam.
Oczy mnie piekły, chociaż wcale to nie było takie straszne.
I Pan się zapytał. Czy chcę jeszcze pas, tak mocno. Sucza część mnie krzyczała tak, jeszcze pas jeszcze pas, jeszcze mocno!
Pokręciłam przecząco głową i cicho wybełkotałam nie, czując łzy porażki. Nie podobało mi się że tak łatwo zrezygnowałam. Że odpuściłam. Dlatego nie lubię mieć wyboru, bo zazwyczaj żałuję. A jak już się zdarza ten jeden moment na milion. Że mogę wybrać, zadecydować. To staram się żeby to przyniosło zadowalające skutki i dla mnie i dla Pana. 
Z drugiej strony wiedziałam, że jak będzie jedne mocny pas (wiem, że byłby naprawdę mocny), to bym nie dała rady i bym się rozbeczała jak dziecko.
Nie lubię płakać. Ale czasem to silniejsze ode mnie.
Po tym jak Pan skończył się śmiać, triumfalnie, mówiąc tym samym bezgłośnie „Wiedziałem, że tak powiesz”.
Powoli mnie rozwiązywał, ja bezwładna leżałam, Pan wyciągnął knebel z moich ust i położyliśmy się, ja wtulona w Niego…
Chciałam igieł. Chciałam od dawna. Akurat Pan zaproponował podwiązkę.
Przepełniona strachem ale i ekscytacją, jak to będzie, igły na udach, jak to będzie boleć, a przede wszystkim, jak będzie wyglądać podwiązka z igieł i sznureczka?
No ale. Położyłam się na brzuchu. Cała ceremonia przygotowania. Waciki, spirytus, rękawiczki..
Już same te działania budziły we mnie strach. A jak Pan przymierzał się do wbicia pierwszej igły, spanikowana podskoczyłam na łóżku jak oparzona i zaczęłam krzyczeć „Nie! Czekaj! Czekaj! Chwila! Muszę się psychicznie przygotować!”.
Jakie to było… szalenie niewłaściwe! Teraz mi głupio że tak wyskoczyłam..
Ale Pan cierpliwie poczekał, wzięłam kilka oddechów, powiedziałam „Już” i się zaczęło.
Jęczałam, stękałam, piszczałam… a ledwo igła się wbiła w moje ciało. Czułam jak się przesuwa, dalej i dalej, i wybija się drugą stroną. Myślałam po raz kolejny, że to gdzieś 5-8 cm. I już moja wyobraźnia zaczęła działać, jak igła przebija się przez mięśnie, krwawię i w ogóle.. ale to tylko moja wyobraźnia… :-)
Kurczę no, bolało. Może nie bardzo ale bolało. I jak już igła była w środku to piekło.. nie pamiętam czy na plecach miałam takie samo pieczenie po przebiciu igły.
Ale za chwilę była druga, też kilka oddechów i jazda.. też bolało, też się kręciłam, jęczałam, stękałam..
I też piekła. Trzecia tak samo.
Później Pan przewlekał sznureczek czerwony. Coś tam misternie układał, wiązał…
Ja wstałam, podeszłam do lusterka ii :-) no efekt mi się spodobał :-) i tak pomyślałam, iść na imprezę klimatyczną w takim gorsecie z igieł i wstążek, z podwiązką taką jak ta, na którą patrzę… :-)
Położyłam się, Pan zrobił zdjęcia i nadszedł moment.. wyciągania!
- Szybko czy wolno…?
Chwila zastanowienia… wolno.. ostatnio było wolno.. to teraz szybko?
Zdecydowałam jednak że wolno, ale w ostatnim momencie krzyknęłam że szybko :-) coś za często krzyczę..
Pierwsza igła, ból, szybkie pozbycie się.. i moje mieszane uczucia. Bolało. Ale z drugiej strony jakoś.. tak.. podniecało. Nie potrafię tego wyjaśnić, ale czułam w dole takie ściskanie..
Później była druga. Podobne w odczuciu. I trzecia. I się zastanawiałam jak to możliwe że takie skrajne emocje, uczucia we nie budzą igły..?
Trochę się wstydziłam powiedzieć Panu o tym, że to mnie podniecało, to szybkie wyciąganie.. dla mnie samej to było dziwne, dzikie, niecodzienne i w ogóle jakieś pokręcone..

Tydzień temu, ehh… :roll:

Usnęliśmy.
Byłam spokojna. W końcu nie przytulałam się do misia. Tylko do mojego Pana.
Spokój, bezpieczeństwo.. Czego chcieć więcej…

She wolfPodwiązka

Su Anusz.

Let’s play a game…

Obrazek


Pan dał mi zadanie.
Napisać o jakiej chłoście marzę.
Po wczorajszej próbie uniknięcia tematu (napisane ogólnikowo, mimo najróżniejszych myśli) dziś jednak wzięłam się za to na poważnie. Cały dzień myślałam o różnych sytuacjach, co by się mogło wydarzyć, jaka mogłaby być oprawa, co by się mogło dziać przed, w trakcie i po.
Doznałam olśnienia co do koncepcji wiązania, jeszcze nie wiem czy to możliwe, dosyć abstrakcyjny pomysł, ale zawsze warto spróbować.
Napisałam całą listę, czekam aż Pan przeczyta.
Jestem tak bardzo ciekawa czy mu się spodoba!
Może momentami zbyt odważnie pisałam o wytycznych, ale przecież decyzja i tak należy do Pana. Wie co robi, gdzie są moje granice, poza tym tyle razy okazał mi wyrozumiałość. Ważne że jest pewny swoich działań. To mi wystarczy.
Trochę się jednak boję, co będzie jak nie dam rady..?
Nie, nie, ja DAM RADĘ. Musze się tego trzymać.
Zastanawiam się tylko teraz nad tym wiązaniem. Bo szczerze mówiąc ciągle widzę siebie w Zielonym Apartamencie jak łapię pościel w obie dłonie i staram się zachować pozycję.
To mi się tak podobało, od samego początku do końca, to traktowanie jak Sukę, świadomość, że Pan może zrobić ze mną wszystko w każdej chwili, od wyjścia nago na spacer poprzez zadanie kończąc na rżnięciu.
I ta niepewność co będzie dalej, co się wydarzy, czy zostanę rzucona na łóżko czy może pogłaskana po policzku.


Spałam dziś nago w obroży.
Miałam ten substytut bezpieczeństwa, czułam to, wtuliłam się i usnęłam…
Bardziej wolę spać tak obok Pana.. naga.
A rano tak trudno było mi się rozstawać z obrożą.. z żalem zdjęłam ją z szyi i schowałam.

Mam ją zawsze przy sobie…

Tęsknię Panie mój…
So I love when you call unexpected
Cause I hate when the moment’s expected
So I’m a care for you…

Su Anusz.

Suka i lanie.

Film

Który to był orgazm..? Nie pamiętam.
Ale leciała ta piosenka…

 

 

„Oh lord of mercy
I’m begging you please
I’m feelin’ drained I need love
You torch me up like electricity
Jumpstart my heart with your love„

Su Anusz.