Nieprzeciętne Życie Nieprzeciętnej Suki

Standardowy

Trudno mi znaleźć słowa, by opisać to wszystko, co się u mnie dzieje. 
Pierdolnik na kółkach to bardzo delikatne określenie…

Przez wydarzenie, które miało miejsce kilka dni temu moje poczucie humoru stalo się bardzo specyficzne. 
Może to już czarny humor?

Tak dużo pytań, tak mało odpowiedzi…

Kawałek czasu nie pisałam, mam tego świadomość, dostałam dużo ciekawych i miłych komentarzy motywujących do dalszego pisania, ale.. chyba brakło mi takiego kopa jak w realu. 
Coś, jakieś wydarzenie, które sprawiłoby, że wróciłabym do pisania. 

Może już wariatką jestem, nie mnie to oceniać, mimo wszystko ciągle są jakieś pozytywne aspekty. 
Niekoniecznie dobro ze złem się równoważy (a mówią że równowaga jest ważna!), nie chcę tutaj pogłębiać moich zdolności, które nabyłam przez samo urodzenie się w tym kraju (mam na myśli narzekanie, przecież w tej dziedzinie jesteśmy mistrzami, poza tym byłabym cyniczna, jeśli miałabym pretensje do wszystkich tylko nie do.. siebie). 
Ale mimo to chciałam napisać, że jak się pieprzy to konkretnie i wszystko po kolei. Ja wiem jak to zabrzmiało, mimo usilnych starań ta dwuznaczność jest mega wyczuwalna. Cóż, z tego słynę. Ale proszę o spokój i powagę!

Jedyny dobry okres, o ile okresy bywają dobre, był ten w październiku. 
Zasłużony urlop. 
Kilka dni. Ja. Hotel spa. No i malownicza wieś u podnóża gór.
Teraz tak myślę.. mogłam wcale nie wracać stamtąd.
Mogłam w pizdu się zagrzebać w jakiejś głuszy. I się nie przejmować tym wszystkim. 
Wracając do rajskiego urlopu.
Wszystko miałam pięknie zaplanowane. I transport, i hotel i atrakcje. Pięknie cudownie.
Pana odpowiednio wcześniej poinformowałam o moim planie, który zyskał aprobatę (bo się należy, bo odpoczynek i relaks, w ogóle świeże powietrze i tak dalej), no i nadszedł ten dzień!
Poprzedniego wieczoru spakowałam się do walizki na kółkach, bo przecież torba na 4 dni to za mało dla mnie, musi być dres, dżinsy, legginsy, kostium, seksowna koszulka (finalnie spalam nago..), trapery bo przecież nie zamierzałam siedzieć w pokoju, no wszystko co potrzeba tak naprawdę. 
Dwie kosmetyczki (nie znam umiaru!), ręcznik naturalnie, no i co.. i jakoś tak wypełniła się cała walizka…
Tylko nie przewidziałam że walizka będzie tak samo ciężka jak wypchana torba.
Ale pełna entuzjazmu, no heloł, jadę przecież!, pomyślałam że dam radę.
Oczywiście na wyjazd sukieneczka, taka że jak się pochylałam to było mi widać nagie pośladki obleczone w rajstopy i stringi. Płaszczyk, botki na koturnie, włosy spięte wysoko, makijaż pełny i gwiazda jedzie na autobus!
Tak. Jasne. Plany pokrzyżował mi mój ukochany Pan, ale wcale wściekła o to nie byłam…

Ranek, biegam po domu, już prawie gotowa, założyć ciuchy i mogę wyjść. 
Pan się ze mną droczył jak pisałam że mam jeszcze trochę czasu do wyjścia, żebym nie była taka pewna że mam jeszcze trochę czasu.
Moja mina „O co mu chodzi?” posłana do ekranu telefonu i odłożyłam zaabsorbowana tym, że w końcu zakładam ta czarną sukienkę, w której nigdy nie chodziłam!
Bez dekoltu, elegancka z długim rękawkiem, w pasie odcinana i dół pikowany. 
A z tyłu złoty zamek.
Całkiem nieźle, bardzo mi się podobało, plus jeszcze dla efektu objęłam pasem z ozdobną klamrą talię, żeby było widać, bo kiecka nieco workowata mi się wydawała. A tak to nabrała charakteru.

No i nadszedł moment zejścia po schodach. 
Było moje tup tup bucikami i łubudu! walizką.
Jakoś się doturlałam z tą walizką pod drzwi no i z górki już było.
Przeszłam przez furtkę. 
I powoli powoli schodziłam na dół. 
Stanęłam na chodniku, potrząsnęłam głową (lubię robić wrażenie) i rozejrzałam się, bo już chciałam przejść a tu…
Ktoś zaczął trąbić. 
Tak się zastanawia, ki czort?! Przecież na ulice nie weszłam..
Patrzę w górę.
No a tam…
Nonszalancko, ze krzyżowanymi ramionami stoi mój Pan i mi się przygląda z uśmiechem.
No i Suka zbita z tropu.
Tak stoję i patrzę, no i niedowierzam!
Ale jak to? Co On tutaj robi? 
Zadałam to pytanie na głos, idąc w Jego kierunku.
No a Pan, kochany, powiedział że mnie zawiezie. W to moje miejsce. 
No tutaj zupełnie zaskoczona byłam, ale szczęśliwa, bo nie widywaliśmy się zbyt często, a tutaj taka niespodzianka…
Jeśli chodzi o samo miejsce, jeździłam tam jak byłam takim małym, rozwydrzonym bachorkiem i rozmarzoną nastolatką. 
Matko, ile ja w tym miejscu zostawiłam fantazji erotycznych…! To kosmos jakiś!
Wiejski klimat sprzyja… 
W każdym razie!
Wsiadłam do samochodu i… pojechaliśmy. 
Byłam trochę spięta i przez to miałam wrażenie, że gadam jak najęta, ale Pan mnie uspokoił. Lubi jak mówię, ale że znosi moja gadaninę „że mózg się lasuje” to podziwiam. Naprawdę. 

Jechaliśmy. 
Może nie do końca znaną mi trasą, ale jednak.
chwilami zastanawiałam się, czy mój pobyt się uda. 
Bo w tamtej chwili niczego mi nie brakowało, chciałam żeby ta droga się nie kończyła.

Ale co będzie na miejscu? 
Czy spakowałam wszystko co potrzeba? Co z pogodą? Przecież w górach to zimno…
No ale Pan zadbał o wyjątkowa rozrywkę podczas jazdy.. 
A ja, mimo wszystko, mimo tego długiego niewidzenia się, mimo tych kilku innych wydarzeń, uległam i otworzyłam się. A raczej rozłożyłam. Nogi.

On ma taką moc. Że wystarczy jedno spojrzenie.. nie, wystarczy obecność, a ja już nogi rozkładam. Bez niczego.
A jak składam to tylko się droczę ciekawa, jak zareaguje. Czy krzyknie, czy przyleje, czy każe klęczeć. 
A w samochodzie, może nieco speszona ale bardziej rozbawiona, wyglądałam przez okno i sprawdzałam, czy ktoś patrzy. 
Takie tam, zboczenie.
Ale już się zasłaniałam jak jechało auto z naprzeciwka. To już był inny wymiar. 

Pamiętam, zatrzymaliśmy się na parkingu pod jakimś sklepem.
Założyłam rajstopy a chetnie bym je zdjęła, bo taki ciepły dzień był, że w tej sukience było mi gorąco jak w piekle. 
Ale wysiadłam i Pan otworzył bagażnik… 
Nie, nie żebym wskoczyła i dalszą drogę spędziła w bagazniku (co bardzo by mi się podobało, Pan pewnie też wyraziłby zadowolenie…), cały bagażnik poza tym był wypełniony moją walizką, tylko żebym zabrała Cukiereczka, nową zabawkę. 
Bo oczywiście blond sierota zepsuła Czarnego Przyjaciela. Ale sie popłakałam wtedy.. 
No to trzeba było cos na zastępstwo znaleźć. 
Przeszukiwałam zasoby internetu, aż w koncu natknęłam się na coś ciekawego. 
Wersja mini, różowa. 
Poszłam do sklepu stacjonarnego.
Spędziłam tam półtorej godziny, gdzie zakładałam że będe 20 minut góra.
ale w końcu kupiłam. 

Sprawdziłam z panią sprzedającą. I miał kopa. Na baterie, mały, poręczny i aż mnie zatkało jak poczułam wibracje. 
ALE. 
Nie testowałam na sobie, to nie były mokre testy. Tylko na ręce. 
Testy miały być z Panem, co obiecałam sobie już wcześniej.
No i nadszedł ten moment.

Wskoczyłam na przednie siedzenie no i testowałam..
Na początku nie czułam nic specjalnego, ale byłam tak zużyta ograzmami podczas jazdy… 
Dopiero późniejsze testy przyniosły ciekawe rezultaty.. 
Mimo wszystko podobało mi się to urządzenie. 
To było to czego szukałam…

Dojechaliśmy do hotelu.
Góry górami, ale było ciepło, chodziłam bez płaszcza. Weszliśmy do środka, ja oczywiście byłam zachwycona tym, co mnie otacza i wzruszona, że oto w końcu jestem w miejscu, które dręczyło mnie w snach (odwiedziłam WSZYSTKIE miejsca, które mi się śniły). 
Ale w końcu mogłam powiedzieć, że jestem w miejscu, które kocham, z osobą którą kocham. 
Nic więcej mi nie było potrzebne.
Weszliśmy do pokoju, od razu straciłam głowę, mały, przytulny, ze wszystkim co jest potrzebne. No i podwójne łóżko.. 
Jestem z tego rodzaju osób, które lubią miec poczucie, że mogą w nocy wyciągnąć nogę albo spać w poprzek łóżka bez obawy, że spadną. 
I tak spałam na połówce zwinięta, dopiero po przebudzeniu przeciągałam sie kilka minut. 
No dobra, walizka ustawiona, widok z okna na góry, na przeciwko sklep, no czego więcej trzeba?

Pan zaprowadził mnie do przedpokoju, tak mną kierował, ze w końcu spoglądałam na siebie w lustrze, ręce miałam oparte o ścianę po bokach ramy i czułam jak mój Pan powoli się we mnie wbija.
Prawie przytomność straciłam z tego uczucia, zaszumiało mi w uszach i przymknęłam oczy.
Drapałam ścianę, oparłam policzek o zimną taflę lustra, jak ja tego chciałam!
Nie potrafię oddać całej cudowności i magii tamtej chwili. To zostanie w moich wspomnieniach i to jest najwspanialsze. 
Mój Pan właśnie spełniał moje pragnienia. 
chciałam żeby to robił powoli, nie do granic cukierkowo, ale tak.. tak jak on potrafi, zdecydowanie ale łagodnie. To było takie wzruszające i cudowne.. nie, żadne słowo nie oddaje cudowności tego wszystkiego. Nie będę na siłę szukać…
Co chwila spoglądałam na swoje odbicie w lustrze, byłam nieco zawstydzona jak napotykałam swoje spojrzenie, momentami to Pan łapał mnie za włosy i kazał na siebie patrzeć. 
Poczułam jak się ze mnie wysuwa. Prowadził mnie na drżących nogach, ze splątanymi myślami i rozpalonymi policzkami do łóżka.
To było Nasze popołudnie…

Wszystko co dobre kiedyś się kończy.
Skończyło się i popołudnie.
Było mi smutno, ale nauczyłam się już nie płakać. 
Pan pojechał, ale jeszcze dzwonił.
A ja tego dnia już nigdzie nie wychodziłam.
Dopiero noc przed wyjazdem zorganizowałam sobie wieczór zabaw. I Cukiereczek spisał się doskonale. Oczywiście Pan wszystko wiedział i pozwolił.
Odpoczęłam. Nasyciłam się widokami pięknej jesieni, złoto, pomarańcz i rudości, ale jak to się pięknie przeplatało, i połacie zieleni jeszcze miejscami… czuło się klimat, oj czuło.. 
I wróciłam na ziemię.. 

Miałam co wspominać. 
I w te zimne wieczory, które teraz sa przecież codziennością, miło tak wrócić do tego październikowego urlopu. Wyobrazić sobie te promienie słoneczne ogrzewające twarz i ciepło ale wywołane obecnością drugiej osoby. Ciepło, bezpieczeństwo, spełnienie…

Poznałam też ciekawą osobę. 
Nie jakoś specjalnie, nie żebym szukała, tylko.. tak przypadkiem.
Po rozmowach, które odbywały się.. można powiedzieć cyklicznie, dowiedziałam się że mam z tą osoba wspólny temat. Nie wiem czy to już klimat czy jeszcze nie, ale oblicza klimatu są różne.
Mimo wszystko, klapsy, zniewolenie, proszenie, no i kilka innych.. jak zaczęliśmy gadać to potrafiliśmy dyskutować kilka godzin na ten temat. 
Nie otwierałam się za bardzo, nie czułam potrzeby mówienia o wszystkim, ale jakoś tak wychodziło że zawsze było o czym gadać.
Po prostu, spotykają się dwie osoby i nagle okazuje się że mają o czym rozmawiać. Mimo to jednak nie będę się otwierać za bardzo. 
Kontakt między nami nie jest jak u dwóch „psiapsiółek”, tylko o taki po prostu, masz czas napisz. 

Mam pomysł na kolejne Nasze spotkanie. 
Będę wyglądać jak milion dolarów i trzeba w końcu zachowywać się jak dama, a nie jak postrzelona fruzia w kucykach… 
To będzie piękne… 

A urlop.. pierwszy i tak wspaniały.. no nie, takich rzeczy się nie zapomina… Jeszcze tam wrócę. Obiecałam to sobie.

Trochę dużo napisałam, wiem, ale tak to jest jak się dłuższy czas nie pisało.
Jestem trochę.. rozbita. Ale muszę wrócić do życia. 
Chcę robić to, co kiedyś robiłam.
Zacznę od Suczego. Planowałam popisać jakieś historie (ostatnio mam hopla na punkcie strasznych historii), co jakiś czas dopisuje kilka zdań do tego co zaczęłam, a kolejne miałam zacząć.
Dręczą mnie bezsenne noce, czemu nie zacząć dzisiaj…?

 

P.S.: Wiecie na co czas? Czas na zmiany. 
Nie jest najgorzej, trzeba po prostu iść do przodu, pod żadnym pozorem nie zatrzymywać się i nie cofać, a już na pewno nie patrzeć w tył. Trzeba wziąć byka za rogi!
Pan zawsze mówi, nie poddawać się, próbować, a może akurat się uda. Tylko co jeśli jest się urodzonym pesymistą…?
Boże, daj mi cierpliwości!!!

 

 

Su Anusz.

Without You, I’m nothing…

Standardowy

 

Ten stan, kiedy tęsknota jest czymś normalnym, codziennością, jak dni zlewają się w szarą całość. Jak się jest w stanie zawieszenia.
Szuka się czegoś jasnego, błyszczącego, jakiejś dziury przez którą wdziera się ciepłe światło, dające nadzieję. Ta chęć ogrzania się jest silniejsza, mimowolnie zbliżam się do tej jasności, czuję jak mnie ogrzewa, na pocżatku nieśmiało, za chwilę coraz mocniej.
Ale zaraz znika.
Znów wszystko wraca do normy. Jest wszechogarniająca szarość, jest zimno, cicho.
Ten płomyk radości gdzieś umknął.
I nadchodzi Noc.
Złudne ukojenie.
Paradoksalnie to w Nocy najwięcej myśli kłębi mi się w głowie. I tylko jeden głos, głos mojego Pana przedziera się przez różne scenariusze.
Scenariusze przeszłości, teraźniejszości i wyczekiwanej przyszłości, absurdalne, abstrakcyjne, całkiem mozliwe, nie do przyjęcia, do akceptacji, aż w końcu niemożliwe (chociaż i niemożliwe staje się możliwe…) i pewne.
Noc nie daje mi odpoczynku. Gdy usypiam, rozwiera swoje ramiona wpuszczając mnie w świat fantazji.
Moich pragnień, marzeń… ale wszystko działa na Jej zasadach. Często z marzenia powstaje koszmar.
Dzisiejsza Noc była łaskawsza.
Pozwoliła mi chociaż przez chwilę, przez te kilka sekund znaleźć się w ramionach Pana, blisko Niego.
Pozwoliła mnie dotykać, całować i przytulać.
We mnie obudziła sucze instynkty.
Znalazłam się w scenerii z horroru, utrzymanym w erotycznym klimacie. Cały nastrój wręcz pulsował erotyką i podnieceniem.
Nie skończyło się grzecznie w łóżku, na delikatnych i leniwych pieszczotach.
Skończyło się wtedy, gdy z twarzą w spermie szłam korytarzem za Panem mijając ludzi, którzy z zaciekawieniem mi sie przypatrywali.
Jak do tego doszło?
Znaleźliśmy się w tolaecie, zapewne restauracyjnej, wiem że już klęczałam i czekałam na dalsze polecenia, wtedy Pan strzelił mnie w pysk, złapał za włosy i pieprzył moje usta kutasem. Najpierw mną kierował, ale jak juz złapałam rytm pozwolił abym sama się Nim zajmowała. Najlepsze jest to, że nawet we śnie czułam Jego kształt w swoich ustach.
Po chwili czułam jak część spermy spływa na moją twarz a częśc do ust.
Pan jeszcze pomógł mi się nieco wytrzeć (mimo że całkiem sporo zostało na twarzy), doprowadzić do porządku i wyszliśmy. Po przekroczeniu drzwi połknęłam to, co zostało w ustach.
Pamiętam, pamiętam jak czułam ją na języku! Taką ciepłą i oblepiającą! A to był sen! Ale czułam!
To było tak realistyczne, że po przebudzeniu zastanawiałam się, czy aby mi się to nie przydarzyło naprawdę…
Pewnego dnia, wyjątkowego, tak było. Nie wyszłam z twarzą w spermie, ale grzecznie klęczałam i czekałam na Pana w toalecie… Nawet nie byłam wtedy szczeniaczkiem. Byłam na samym początku, powoli przekraczałam próg…

 

 

W ciągu ostatnich dni miałam dużo takich snów.
Z Panem w roli głównej.
Z Panem, orgazmami, przyjemnością, dotykiem, pocałunkami, obciąganiem, seksem.
Tęsknota, coś normalnego…

 

 

Tak, gify TEŻ przyczyniają się do mojego nienaturalnego pobudzenia..
Ja tak dalej nie wyrobię…! 
Eh!

Su Anusz. 

 

Bezwstydnie Przyjemna

obedience
Standardowy

Ah, jutro już spotkanie! Właśnie powoli kończę malować paznokcie na czerwono.
Mam tyle planów!
Przede wszystkim w co się jutro ubiorę. Już wczoraj miałam wszystko naszykowane, dziś przymierzyłam, no jak tak wyjdę.. będę mocno przyciągać uwagę, zwłaszcza… „oczy”.
Ale ciiii na razie nic nie piszę! Wszystko się wyjaśni po spotkaniu.
Oczywiście moje pomysły, momentami poronione, spisane na kartkach, ile ja czasu poświęciłam żeby je wszystkie znaleźć!
Nowa sukienka, też zabieram żeby się na żywo pokazać, co jeszcze?
Cała reszta, ta najpotrzebniejsza. Żel, Czarny Przyjaciel, płyn, kosmetyki, ta „nowa”-stara zabawka której jeszcze nie testowaliśmy, ah, czarna koszulka, żeby tak nago nie paradować… :-)
Zresztą, kogo ja chcę oszukiwać że ją założę? :-)

Nie mogę się opanować, mam ochotę piszczeć jak dziecko, ciągle myśli przebiegają mi przez głowę, różnej maści, już wyobrażam sobie moment jak się ubieram i jadę na małe zakupy (drink dobra rzecz…) i jak czekam na Pana w tym samym miejscu co zazwyczaj :-)Już czuję ten zwinięty żołądek, zaczęło się w sumie dziś koło południa :-) uświadomiłam sobie jak bardzo czekałam na środę a tu już południe :-)
A teraz wieczór :-) pójdę spać niedługo, a jak się obudzę będzie już czwartek :-) jak to Pan lubi mówić :-)
Przypomniałam sobie zasady, tak na wszelki wypadek. Z wielką ochotą mówiłam o wiązaniu :-) byłam sceptycznie nastawiona na kabelki, ale już sama wspomniałam o bacie :-)

 

Ja już chcę iść spać i już chcę jutro!!!

 

Napiszę po spotkaniu… :roll:

 

muah ;*

 

 

 

Su Anusz.

 

Tęsknota z poprawką

Tęsknota
Standardowy

„Pan nie wie kiedy się spotkamy. Tęsknię. Bo już się nie widzieliśmy ponad miesiąc. Za kilka dni będą dwa miesiące. No może nie kilka dni, tak za dwa tygodnie. Za równe dwa tygodnie.

To znaczy były spacery, chociażby ten ostatnio (Pan i Suka na spacerze).

Ale chodzi mi o takie spotkanie dłuższe..

I wiem, że czeka mnie kara.

Ale chciałabym już się do Pana przytulić. I tak usnąć z nim. Wsłuchiwać się w Jego miarowy oddech.

Budzić się gwałtownie z lekkiego snu jak mną delikatnie potrząsa mówiąc „Nie śpij”.

Tak mi tego brakuje.

Może chcę za dużo?

Kto wie…

 

Tęsknię za Panem. Czy to takie dziwne? Czy to takie niedopuszczalne?

Jestem Suką, czy tęsknota w takiej sytuacji jest wskazana? Czy wspominanie o takim stanie jest właściwe?

Powinnam się wykazać wyrozumiałością, ogromną wyrozumiałością, jaką Pan mnie okazuje. Dlaczego tak ciężko mi być wyrozumiałą w tej chwili?

Ze łzami w kącikach oczu zastanawiam się, co robię źle. Co we mnie jest nie tak? Jak to poprawić, żeby w końcu się spotkać?

Beznamiętnie patrzę w okno opatulona kocem.

A co by było jakby to wszystko wyglądało inaczej? Gdyby nie było klimatu, a byłaby sama wanilia? Gdyby „Pan” nie był Panem tylko „kimś” waniliowym?

Mając wanilię, spotkania kiedy chcę, wspólne wyjścia, wieczory w łóżku z oglądaniem filmów całą noc. Mając to wszystko. Czy miałabym to, co mam teraz?

Czy miałabym pewność siebie, która ciągle się buduje? Poczucie własnej wartości? Motywację do różnych rzeczy?

Czy byłabym zdyscyplinowana, sumienna, zorganizowana?

Czy szukałabym różnych wyjść z sytuacji pozornie bez wyjścia?

Czy umiałabym rozmawiać o uczuciach?

Czy byłby ktoś, kto dbałby o mnie dzień i noc, przejmowałby się mną, słuchał mnie i potrafił mną odpowiednio pokierować?

I w końcu, czy byłabym szczęśliwa?

Tak naprawdę szczęśliwa?

Czy teraz jestem szczęśliwa? Jestem.

Ponieważ codziennie rozmawiam z Panem. Ponieważ On jest. Czuję to w każdym słowie, które czytam i słyszę. Ponieważ mimo złych chwil nie odwraca się ode mnie i rozmawia ze mną.

Ponieważ mimo moich wad. Pomimo wad, widzi we mnie coś, czego ja sama nie dostrzegam. I co stara się wydobyć na zewnątrz.

 

‚Stworzę cię na nowo. Usunę kolejne niepotrzebne warstwy, by na ich miejsce wstawić nowe, mocniejsze.’

 

Nadchodzą kolejne dni zadręczania się.

Kiedy? Co? Czemu?

Co jest nie tak? Co zrobiłam źle? Co mogę zrobić żeby się spotkać?

Wyzwolenie przyniesie spotkanie…

Tęsknię Panie mój… Tęsknię.. tęsknię…

 

 

Su Anusz.”

 

 

Każdy popełnia błędy.
Moim błędem było lekkomyślne napisanie tego wpisu. I wrzucenie go na bloga.
Pół nocy nie dawało mi spokoju, jak przypominałam sobie słowa Pana.
“… i że trzeba się Tobą zaopiekować”
“Mam nadzieję, że z tego wpisu nie będzie smutku…”
“… że jesteś samotna i mało szczęśliwa…”
Im dłużej nie spałam, tym bardziej byłam przekonana, że mój wczorajszy wpis właśnie tak zabrzmiał.

Samotna Suka szukająca kogoś innego, dająca ‘delikatnie’ do zrozumienia, że jest nieszczęśliwa i przydałoby się pocieszenie.
Nie nie nie, to nie tak miało być…
Nie szukam kogoś innego.
Kocham swojego Pana i nigdy w życiu nie zamieniłabym Go na nikogo innego.
Wyszło tak z tego wpisu, że Pan mi niczego nie daje.
Wcale tak nie jest.
Dał mi nowe życie, bezpieczeństwo, miłość, troskę, wsparcie, orgazmy których nie miałam, zbudował moje poczucie własnej wartości… dużo wymieniać, dał mi dużo. Dał mi wszystko co najlepsze.
I nawet najgorsze w najlepszym wydaniu!
Cieszę się z tego, co mam. Że w ogóle On jest.
Że po prostu jest. Że ma takie pokłady cierpliwości wobec mnie. Że wyjaśnia. Że rozmawia, pokazuje, przedstawia.
Robi to wszystko, chociaż wcale nie musi. NIE MUSI.
A jednak to robi.
Uśmiecham się wtedy, jak zdaję sobie z tego sprawę.
Pan jest wyjątkowy.
Potrafi zachować równowagę między przesłodzonym pluszem a brakiem pluszu,wie, kiedy założyć plusz z powrotem a kiedy całkowicie go zdjąć. Zawsze mnie to zaskakuje, że potrafi wyczuć ten moment.
Nigdy nie mówiłam, że Pan jest zły. Że źle się do mnie odnosi, źle mnie traktuje, niesprawiedliwie, źle na mnie patrzy.
Ale wczoraj przedstawiłam swojego Pana w złym świetle i dodatkowo naraziłam się na różnego rodzaju propozycje.
Zdaję sobie sprawę z tego, że okropnie zrobiłam. Ja wiem o tym i strasznie się czuję winna.

Nie wiem co jeszcze mogę napisać żeby Pan nie uchodził za złego a ja za samotną, poszukującą Sukę…
Jak bardzo za Panem tęsknię, tak bardzo że ojeju, to On przyjeżdża i mnie na spacery zabiera. To nie to samo co długie spotkanie, ale zawsze przez te kilka chwil się widzimy, dotykamy, jesteśmy razem. Przez chwilę znów czuję, że moje miejsce jest jak najbliżej Pana.
Najważniejsze że ja wiem, że mój Pan jest dobry, sprawiedliwy, wyrozumiały.
Najważniejsze, że ja Go kocham, szanuję i uwielbiam.
Najważniejsze, że ja chcę mu służyć, chcę być Jego Suką i spełniać zachcianki.
I najważniejsze. Wiernie trwać przy Jego boku. Całą wieczność.

Pokornie pochylam głowę przed obliczem mojego Pana,

Su Anusz.

Palące pragnienie

tumblr_m9c43p7ezR1qb76dno1_1280
Standardowy

Stoję i czekam.
Mam zasłonięte oczy, tak jak lubię chociaż się do tego nie przyznaję, lodowaty i silny dreszcz przebiega przez cały mój kręgosłup gdy słyszę chociażby najcichszy szmer. Zdaję sobie sprawę, że z emocji robi mi się gorąco.
Czuję drgnie powietrza, gdy Pan przemieszcza się po pokoju. Lekko przekręcam głowę to w lewo, to w prawo nasłuchując konkretniejszego odgłosu.
Związane ręce zaczynają mnie boleć.
Nogi mam niczym nieskrępowane.
- Pamiętaj moja Su, masz się nie ruszać. Jeśli tylko drgniesz zaczynamy wszystko od nowa.
Pamiętam te słowa wypowiedziane przez mojego Pana w samochodzie, zupełnie spokojnym i pewnym tonem. Nie spojrzał na mnie. Nie uśmiechnął się. A ja coraz bardziej kuliłam się w sobie na samą myśl, co się będzie działo po zamknięciu drzwi…

Do rzeczywistości przywraca mnie świst dyscypliny.
Cała się spinam i sztywnieję.
- Bez ruchu Suko. Pamiętaj.
To jest głos mojego Pana, tuż przy moim uchu, złowieszczy szept ale jednocześnie podniecający do granic możliwości..
- Tak Panie mój, dobrze, bez ruchu, pamiętam. – powiedziałam cicho skupiając się na tym co słyszę.
Pod wpływem przesuwających się po moich plecach ramion dyscypliny zadrżałam, przy czym mięśnie na pośladkach spięły się najmocniej.
No tak, na początek to drażnienie..
Jak szybko się zaczęło tak szybko się skończyło. Teraz poczułam dłoń Pana na karku, delikatnie masował okolicę. Przechyliłam głowę na bok i już miałam zacząć mruczeć, gdy nagle poczułam mocne uderzenie na plecach.
Na chwilę odebrało mi oddech.
Jeszcze w uszach dźwięczał mi plask z jakim ramiona dyscypliny wylądowały na moich plecach. To nie była aksamitna. Ani czerwona. To była ta długa, czarna z supełkami.
Zbierałam w sobie oddech żeby zacząć liczyć i podziękować, ale poczułam drugi. Tym razem gwałtownie wypuściłam powietrze.
Czułam jak ból się rozchodzi od miejsca uderzenia do ramion, na boki i wsiąka w głębsze warstwy.
- A kto podziękuje? I czemu nie liczysz? – głos Pana ciągle był jakiś taki cichy za bardzo i taki… straszny… Tak więc zmobilizowałam się i wydyszałam „dwa” i podziękowałam.
Czułam jak Pan mnie okrążył, w końcu stanął obok i złapał za pierś. Ugniatał tak, jak lubię najbardziej, i przyznaję się do tego, ugniatał, łapał, ściskał, czasem mocniej, czasem pieszczotliwie, łapał za sutka, przyszczypywał i ciągnął a ja wiłam się i jęczałam z powodu kłębiących się uczuć podniecenia i bólu.
Przestał. Od razu postawiłam uszy. Pomyślałam, o nie, oby nie chłosta z przodu…
Ale zaszedł mnie znów od tyłu i od razu uderzył w pośladki. Podskoczyłam w miejscu i głośno wciągnęłam powietrze. Czułam jak łzy stają mi w oczach. Ale nie, przecież tego nie zrobię, nie teraz, nie tak..
Odczekałam chwilę, wypuściłam powietrze, kolejny głębszy oddech i dopiero wtedy powiedziałam „trzy” i podziękowałam.
Było mi już niewygodnie, ręce bolały bardziej i bardziej, wiedziałam że później opuścić je będzie ciężko, ale stałam dalej.
Pozwoliłam sobie trochę potuptać w miejscu, ale widocznie to było dopuszczalne, bo nie poczułam ani uderzenia, ani nie usłyszałam głosu wyrażającego niezadowolenie.

Czekałam dalej, a Pan podszedł, przywarł do mnie całym ciałem i zajął się tym razem obiema piersiami, delikatnie i powoli.
Chciałam się wić, próbując kusić ocierałam się pośladkami o Jego krocze, tak blisko, dając do zrozumienia, że właśnie tego chcę, chcę poczuć Jego kutasa w sobie, chcę się rżnąć…
Ale Pan mnie przejrzał..
Powiedział że jestem niedobra, że kuszę i… kolejne uderzenie na pośladki..
Ugięłam kolana, prawie łącząc prawe z lewym i zagryzłam wargi.
Zbliżał się szloch. Ale chciałam go stłumić. Także całkowicie w bezruchu zastygłam. Usta mi się wykrzywiły na tyle, na ile pozwalała zagryziona warga. I drżałam. Szloch się przemieszczał. Ale nie wyrwał z mojej piersi. Wzięłam głęboki wdech nosem. Opadł na dół. Wypuściłam.
Powiedziałam „cztery”, podziękowałam.
Jeszcze 3 razy na plecy. I 3 na pośladki.
Każdy raz był kończony pieszczotą. Czy to głaskaniem pośladków, delikatnym pocałunkiem, albo pieprzeniem cipki palcami. Zawsze było coś miłego, łagodziło ten ból i łzy, które i tak w pewnym momencie pociekły wbrew mojej woli. Było wszystko ok, tylko one tak po prostu poleciały. Nie bolało tak bardzo, tak żebym nie zniosła tego bólu, nie szlochałam, nie krzyczałam, nie wyłam.
Czułam piekące plecy i pośladki, tak bardzo piekące i czułam pulsujące podniecenie rozpalonej, spragnionej i mokrej cipki.

- Dziękuję Panie mój… – wydyszałam, czując szarpiące mną emocje.
- Proszę bardzo, moja Su. – na koniec Pan uśmiechnął się szelmowsko.

Było  cudownie.
Było tak, jak chciałam…

 

Tak, to są moje dzikie fantazje :-)
Dzisiaj tak jakoś mnie wzięło.
Pomyślałam o dyscyplinie rano i tak się rozwinęło.. i spodobała mi się ta wizja. I chcę mocno, tą dyscypliną której nie darzyłam głębszym uczuciem. A teraz mam na nią ochotę. Wielką.. 
Chcę czuć ten ból powoli rozchodzący się po wszystkich warstwach mojego ciała, tak żeby każdy mój nerw był zniewolony tym słodkim uczuciem, żeby zaprowadziło to aż między uda, wywołując pulsowanie, gdzie już będę na granicy i będę skamleć o orgazm, o rżnięcie, o cokolwiek jeszcze..
Znowu być kompletnie obnażona, przerażona, naturalna, pewna siebie i Pana, bez zbędnych dodatków, tylko ciało i sznur, gotowa na wszystko, na najgorsze w najlepszym wydaniu…
Jeju, kiedy…?

Błagam…

Su Anusz.

Pobudzona wyobraźnia

Standardowy

‚Dama w towarzystwie, Dziwka w łóżku’

 

Wczoraj.
Nie dość, że Pan poprawił humor, nakarmił Su, zerżnął, to jeszcze pocieszał i pobudził wyobraźnię.
Mam się nie bać czwartku. Bo środa i piątek to dopiero będzie rzeź.
Na piątek zabrać ze sobą strój.
Jeju, może będzie taka „elegancka chłosta”?
I od razu poprosiłam o zdjęcia. Tak! Tak! Chcę zdjęcia z tej chłosty!
Już mniej więcej wiem jak się ubiorę. Oczywiście moje sławne 15cm obowiązkowo. Myślę o gorsecie, pończochach i skórzanej spódniczce. Ale to jeszcze zobaczę. Może jakaś sukienka. Ale gorset koniecznie, tak dawno nie wbijałam się w niego, tak dawno nie czułam się tak ściśnięta..
Tak, zadbam o swój wygląd, postaram się, z dokładnością się przygotuję do tej chłosty. Już powoli mam dosyć samego tuszu na rzęsach i warkocza, grzecznych bluzek bez dekoltu i legginsów. Moja Sucza natura chce się wyrwać z klatki, ale obiecałam. Nie tylko mojemu Panu, ale sobie.
Nie będę się wychylać ze strojami, różne czubki chodzą po świecie.
A jak kobieta założy spódniczkę i pończochy, czy nawet rajstopy ze wzorkiem imitującym pończochy, to facetom palma odbija.
Chociaż :-) muszę przyznać, że kręci mnie świadomość, że ludzie nawet nie podejrzewają mnie o to, jak lubię wyglądać :-)
Po prostu mijają. Brak makijażu, tylko tusz na rzęsach, włosy splecione w warkocz, bluzka, najlepiej luźna, bez dekoltu, legginsy i sportowe buty.
Jeszcze jak założę okulary. To wyglądam jakbym się jeszcze uczyła. Taka skromna, cichutka, nijaka, spędzająca popołudnie w bibliotece.
Ale co siedzi w mojej głowie :-) nie wie nikt.. :-)
Tak po prostu jest :-)
Czasem jak mijam niektórych ludzi to się zastanawiam jakie mają zainteresowania, jacy są prywatnie. Bo ktoś może wyglądać niewinnie i nijako dla otoczenia :-) napiszę nieskromnie, tak jak ja :-) a może być psychopatą, mordercą albo przywdziewać wieczorami latexowe stroje :-)
Różnie bywa :-)
Mam dwie twarze. Zdaję sobie sprawę z tego. Czasem trudno zamknąć mi do klatki tą drugą, ale staram się ją kontrolować. Od jakiegoś czasu.

Ale czekam! Czekam na te dwa dni owiane tajemnicą!
Dowiem się wszystkiego w swoim czasie, jak zawsze.
Nie wiem czy się już bać teraz, czy może później…?

W każdym razie.
Nie mogę się doczekać momentu, gdy w końcu założę gorset…

 

 

Su Anusz.

Bajka na dobranoc…

your_story
Standardowy

 

… bo każdy ma swoją historię…

 

„Sierpniowe popołudnie, piątek. Weszła z nudów na czat erotyczny, bardziej w poszukiwaniu rozrywki, bez nastawienia na coś niezwykłego. Przecież to niemożliwe. Poczyta kilka wiadomości od bajkopisarzy, obiecujących chłostę na krzyżu, wydających polecenia i zachwalających swoje możliwości, pośmieje się, podpuści i ucieknie, jak miała to robić w zwyczaju.
Nie zawiodła się. Od razu tsunami wiadomości.
Przekorny nick, który być może skłaniał do sprawdzenia w jakim stopniu to, co napisała, jest prawdą. Wiedziała, że być może zbyt jawnie prowokowała.
Ale nie przywiązywała do tego wagi.
Bo to wieczorem miała rozpocząć to właściwe poszukiwanie.
Kogo właściwie szukała? Tej Właściwej Osoby.
Kilka okienek było otwartych, w pewnym momencie metodycznie, jeden za drugim zaczęła zamykać tak, że zostały się trzy. Wyskoczyło czwarte.
Intrygujący nick, ponieważ jak dotąd nie spotkała się z taka nazwą. Doszukiwała się głębszego znaczenia, wyszukała i dorabiała teorię. Jaki to ma związek z osobą, która pisze?
Od początku rozmowa była inna, nie taka jak zazwyczaj w stylu „Na kolana Suko!”, „Jesteś kurwą do szmacenia”, czy inne równie bezpośrednie wiadomości.
Tak do końca nie była pewna co sprawiało, że pisała z tym mężczyzną, nie odpisując pozostałym. Zostało się okienko z Panem Intrygującym, jak go w myślach nazywała.
Od słowa do słowa…
Czuła się dziwnie, nie było tu miejsca na numerki na Skype, telefon czy erotyczne zdjęcia. To, co ją zaskoczyło to stanowczość przełamana taką lekką taktownością, co bardzo mile ją zaskoczyło.
Była masa pytań, dużo informacji i czuła się jak zaczarowana, liczył się tylko ekran laptopa, osoba po drugiej stronie i nic więcej.
Wiedziała czego chce. Tak jej się wtedy wydawało. Wiedziała w jakim kierunku chce iść. Do tego potrzebowała Pana, wyrozumiałego, cierpliwego. 
Rozmowa posuwała się coraz dalej i dalej..
Pod koniec rozmowy podała swój numer telefonu, z podekscytowaniem ale i z obawą.
„Pewnie tydzień pogadamy, pojęczę do telefonu, zerżnę się i będzie koniec…”, dopadały ją wątpliwości, ale chciała zaufać, uwierzyć i wejść dalej.
Podała maila. Dostała pierwsze zadanie. Napisać 10 rzeczy, o których Pan powinien wiedzieć. Później dostała pierwsze zasady, wstępne których miała się od tego momentu trzymać i których miała przestrzegać.
Zastanawiała się po co to wszystko… Teraz nie potrafi bez tego żyć.”

 

Każdy ma swoją historię.
Mój Pan pewnie przedstawiłby ją inaczej, bo spotkał mnie wcześniej, ale… :roll: Ciiii… :oops: to przy okazji…

Dobranoc…

 

Su Anusz.