Lubię szybkie numerki…

Standardowy

… i własnie dlatego taki „szybki numerek” napiszę. :-)

Mam w końcu chwilę czasu.
Masakra :-) ostatnio jest po prostu jedna wielka MASAKRA.
To aż fizycznie boli…
Nie miałam kiedy napisać że mój Pan przyjechał :-) 
uspokoił rozszalałą Sukę.
I to tak cudownie uspokoił, pod każdym względem :-) 
I od środka i z zewnątrz i psychicznie i fizycznie.. a nie, fizycznie to była tylko rozgrzewka dla mnie :-) tak to już jest, przy jednym albo dwóch orgazmach :-)
Były też takie przez telefon :-) 
fajnie aczkolwiek dosyć dziwnie czułam się z nogami na ścianie :-) Ah, bo był Czarny Przyjaciel i to było całkiem ciekawe :-) zimna ściana :-) i w ogóle :-) 
ah kilka takich „razów” było :-) takie niespodziewane :-) 
jeden nawet przed pracą, co mnie kompletnie rozwaliło :-) 
A jak się przyjemnie później pracowało :-) nuciłam pod nosem, tanecznym krokiem chodziłam i myślałam o poranku :-) 
Jakie to słodkie było :-) i nikt nie wiedział czemu mam taki doskonały humor… :-)
Aaa, moja słodka tajemnica :-) 
Tylko hmm.. :-) 
Chciałabym coś MOCNIEJ.. :-) jeju no tęsknię za laniem… :-) czegoś mi brakuje.. :-) 
Tego wszystkiego, co było na spotkaniach… :-) 
Już cokolwiek poczuć, nawet trzcinkę, albo chociaż kabelek.. :-)
W sumie ostatnio to sama kabelkiem się trzaskałam.. jak skakałam na skakance. Jedna jest z materiału ale nie umiem jej obsługiwać (to taka wymówka.. ;-) ), i jest skakanka z żyłki i z takiego kabla. 
Żyłką bardzo bolało jak uda obijałam :-) a kabelkiem :-)
aż mnie dreszcze przelatywały :-) 
Tylko to nie były celowe działania. Plątałam się w tym kablu iii a to z tyłu na łydki padało, później na uda.. i chodziłam z takimi śladami. 
Po jednym dniu znikały.. :-( 
smutne :-) ale tak to już ze mną jest ;-) 
Ostatnio myślałam, jakby to było stanąć po drugiej stronie bata :-) irracjonalne, ale :-) złożyłam skakankę na pół. I już kombinowałam, na kim można byłoby użyć, jak, czy by mi się spodobało.. :-) 
Ale odsunęłam te myśl od siebie. 
Na razie wolę być po tej właściwej, ULUBIONEJ stronie bata :-) 
Na wszystko przyjdzie czas i miejsce…

Kolejny raz nie wiem, kiedy napiszę ;-) 
może za kilka dni, może kilka tygodni :-) a może zaraz ;-) 
Jedno wiem na pewno.
NAPISZĘ.

 

 


Ah, te szybkie numerki *rozmarzona*… ;-)

 

 

Su Anusz.

Myśli niezwiązane

Standardowy

To taki wpis z początku maja. Jakoś nie mogłam sie zebrać, żeby go wrzucić…

 

Na początku chciałam napisać, że komentarze w najbliższym czasie ogarnę. Na spokojnie wszystko się ułoży… :-) Bo komentarze to takie bardziej złożone działania.. :-)

 W piątek zrzuciłam juz swoja maskę obojętności, i zaczęły się niecne poczynania.
Podchody robiłam, sugerowałam rózne rzeczy, i niby przypadkiem zabralam Czarnego Przyjaciela pod poduszkę, żeby sprawdzic czy słychać jego wibracje, i PRZYPADKIEM zostawiłam go pod poduszką..
Cóż.. za dużo tych przypadków :-)
Pan mimo wszystko pozwolił na te 10 orgazmów (maksymalnie) a ja miałam mieszane uczucia.
Ale tak bez Pana używać Czarnego Przyjaciela? No jak to tak?Jednak zwierzęce instynkty wzięły górę nad postanowieniami i jak już późny wieczór nadszedł, zaczęłam się bawić…

 Na 10 orgazmach nie stanęło, ostatni był podwójny. Wyszło 11. Obiecałam że 10 będzie.
Mogłabym tak dalej, ale jak 10 to 10, a tu już 11..
Taak, tym razem czułam, że te 10 to taka dobra rozgrzewka.
Mimo wszystko nic więcej. Nic. Nienie nie ma mowy!
Nie mogłam się rano dobudzić, następnego dnia. Pan dobrze wiedział że to po tych nocnych ekscesach i tylko sie śmiał. No lubię pospać, ok, ale no hmm.. wybitne problemy mam po.. aktywnych nocach..

 

Ciąg dalszy huśtawki emocjonalnej. 
Jeszcze wszystko dwa razy nasilone. Cóż, miesięczna tradycja…
I jeszcze coś. 
Coś bardzo ważnego. 
Jest zawsze. Czasem czuć Ją bardziej, czasem tylko delikatnie. Czasem zaciska się wokół człowieka niczym wypielęgnowane, smukłe dłonie zakończone krwistoczerwonymi szponami na gardle. 
Czasem wywołuje delikatny uśmiech na ustach. 
Zresztą, czy Tęsknota może wywoływać uśmiech na ustach?
Mimo szczerych chęci, mimo że starałam się dostrzec coś pozytywnego w Niej. Nie potrafiłam. 
Bezbrzeżny smutek, permanentny żal. Ale nie uśmiech. Chyba że gorzki albo przez łzy.
Mój Pan kiedyś powiedział, że to dobrze że tęsknię. Wywnioskowałam po dalszych słowach, że raczej uważa tęsknotę za coś pozytywnego. 
Wtedy powstrzymałam się przed powiedzeniem, że nie ma miejsca na pozytywne emocje w Tęsknocie. 
Niepojęte było dla mnie uważać, że Tęsknota jest ok, jest fajna, przyjemna, tylko się cieszyć że sie ją czuje. 
Tęsknota może i sprawia, że te spotkania sa wyjątkowe i przepełnione magią. 
Może wyzwala w ludziach poczucie silnej miłości, wiąże mocniej i buduje pewność i zaufanie.
Ale Tęsknota boli. Boli niemal fizycznie. Doprowadza do obłędu. Nie potrafię tego wyjasnić.. czy to tylko moje spostrzeżenia, czy już tak po prostu w tym świecie jest. 
Staram się normalnie funkcjonować. „Nawroty” obłędu nachodza mnie w róznych momentach, ostatnio chyba w.. niedzielę. Spędziłam na strychu 20 minut nie mogąc sie uspokoić. To już wszystko było, i panika i złość i smutek, histeria, i pogodzenie się z losem.. 
Co tak naprawde myślę? 
Trudno powiedzieć. 
Będę żyła w takim stanie zawieszenia, taka neutralna aż do spotkania. 
Spotkanie przyniesie tak potrzebne ukojenie. Uspokoi. Nasyci barwami. Ustabilizuje moje rozszalałe myśli. Będzie terapią, w końcu wrócę do żywych, w końcu stanę się sobą. Nie cieniem. SOBĄ. 
Życie obiera rózne kierunki. 
To nie tylko ten jeden wyznaczony Cel, ale też rózne ścieżki, które do niego prowadzą. Różnie sie układa. I ja to rozumiem. 
Ha, kolejny raz rozumiem, ciekawe kiedy znowu to bedzie dla mnie niepojęte :-) 
Przepraszam, nie mogłam sobie odpuścić subtelnego sarkazmu.. :-) czasem mam cięty język. 
Wcześniej, przed tym jak poznałam mojego Pana to był mój jedyny sposób komunikacji. Moze nie jedyny, ale na każdym kroku wplatałam sarkazm. Niekoniecznie subtelny.. oh jaju, jaka ja byłam nietaktowna.. ale Pan powiedział, zakaz używania sarkazmu względem mnie, i sie skończył sarkazm. 
Czasem dam sie porwac swojej naturze i coś tam odburknę sarkastycznie. Ale staram sie żeby to nie było często.
Albo żeby to miało delikatny wydźwięk. Przynajmniej jeśli chodzi o rozmowy z Panem.
Jesli chodzi o całą resztę świata to hulaj dusza piekła nie ma, co pomyslą o moim sarkastycznym podejściu to mnie ryra.. 

Gdzieś, w jakiejś książce pokroju poradnik jak przeżyć seks nie z tej ziemi, czytałam ostatnio o reklamach z lekkim zabarwieniem BDSM. Typu wiązanie, kneblowanie itp.
Autorka napisała, że gdyby ta modelka znalazła się w takiej sytuacji realnie, gdzie jest skrępowana, to wcale nie patrzyłaby z półprzymkniętymi powiekami uwodząc cała sobą, tylko po prostu by się bała. Jednak to wiązanie pozbawia nas czegoś ważnego, to tak jakby tracić własną wolę. Mimo tego, że komunikat trafia do mięśni, nie mozna się ruszyć.
Kiedyś mi się tak nogi trzęsły, ale nie mogłam się ruszyć. Była taka sytuacja, że strasznie się bałam. Cała drżałam przy igłach.
Pierwszy raz z igłami, byłam związana i chyba nawet oczy miałam zasłonięte, ale nie jestem pewna.
I mimo że chciałam sie uspokoić, żeby Pan trafił tą igłą w pierś a nie w sutka, to za cholerę nie moglam opanowac drżenia całego ciała. Cała byłam napięta.
Calutka.
Aaa, pamiętam kiedy się tak bałam! Zielony Apartament :-) to juz chyba był początek Suczego.
Oj, wtedy to było.. do tej pory jak sobie przypominam to czuje, jak żołądek mi się ściska.Teraz wydaje mi się że to była chwila, ale wtedy, klęcząc przy łóżku, słysząc za sobą spokojny i nieprzejednany głos Pana, bojąc sie jak diabli, czas ciągnął sie jak ser na pizzy. Oh jeju, żołądek mi sie zwinął..

W każdym razie, jesli chodzi o książkę, zaśmiałam się, wyobrażając sobie modelkę która nagle znajduje się w takiej sytuacji, nie mając zielonego pojęcia o klimacie.
To zupełnie inaczej wygląda. Nie sztuka złapac w obiektywie aparatu kuszenie, uwodzenie czy grane pożądanie. Sztuką byłoby złapać uległość obrazującą się nie tylko w sposobie ułożenia ciała, ale w samym tylko spojrzeniu. Ten spokój i pewność mówiąca „Tak, jestem Twoja, nic i nikt tego nie zmieni, nigdy”

 

Przespałam się i… zawsze wszystko po czasie wyglada inaczej. Są inne odcz zaucia. Inne emocje.
Dziś obojętność z usmiechem. Nie łzami. 
No, były rano łzy ale to przez bajkę.. ooj tam, czasem troszeczke się uroni na wzruszającym filmie czy coś.. łza.. dwie.. no może całe morze..
Ale tak myślę.. może to wcale nie obojętność? Tylko rutyna? Może zaczynam się przyzwyczajać do takiego stanu? Mimo że ciągle wierze że jednak się zmieni wszystko, jednak znowu wróci do normy, ustabilizuje się na tyle, bym poczuła się bezpiecznie.. 
To może jednak powoli akceptuję tą dziwną sytuację? Gdzie życie kręci się wokół.. niczego tak na dobrą sprawę?
Życie, pozbawione rumieńcy, adrenaliny, strachu, nie prowadzące do gwiazd tylko trzymające ciągle przy ziemi. 
Jak już raz się spróbowało, tak łatwo się tego nie zapomni. 
Chce się więcej i więcej. Czasem tak łapczywie, tak zachłannie że az przyprawia to wszystko o wstyd. 
I to nie tak że nie ma o czym pisać. Zawsze jest temat. Zawsze. Zacięcie dziennikarskie sprzed kilku lat już ze mnie delikatnie wyparowało, ale wiem że mozna zrobić coś z niczego.

Poza tym, kreatywności teeeż mozna się nauczyć.. :-)

 

Nie mam pojęcia kiedy nastepny raz napiszę. Gdzie będę, co będe robić, jak to wszystko sie potoczy. Nie zostawię Suczego bez opieki. 
To taka moja świątynia, gdzie mogę zostawić swoje myśli, wyrzucić je z siebie, poukładac i wrócić do nich, spojrzec z perspektywy, powspominać…
A jak na mailu dostaje powiadomienia o komentarzach…

Tak mniej więcej wygląda moja reakcja na początku :-)

Tak jak po kilku sekundach ochłonę :-)

Kolejna faza mówiąca „Ale że na moim blogu? Takie rzeczy? Niemożliwe!”

A tu już kombinuję co odpisać w komentarzu, albo o czym będzie następny wpis… :-)

Mój Pan uprzedzał, że moje wpisy będą czytane, komentowane i że będe miała czytelników, ale ja w to nie do końca wierzyłam.. :-) 

Jeju, czemu ja nie wierzę! Już bede wierzyć :-) obiecuję… :-) 
Mimo wszystko, czuję się mile połechtana że jednak ktoś czyta Suczy :-) cała ja tutaj jestem zawarta :-) 
Kurczę, prawie jakbym dostała klapsa na rozgrzewkę :-)

 

 

 

Su Anusz. 

… I feel crazy…!

Standardowy

all night

Już tyle czasu minęło…

Czuję jak zimną falą oblewa mnie obojętność.
Zaskakujące są moje zmienne nastroje, raz jest to śmiech, niemal histeryczny a raz oklapnięcie i stan depresyjny.
Teraz faza obojętności.
Jest słońce, dobrze. Nie ma, wszystko mi jedno.
Nie chcę narzekać, naciskać, jęczeć, marudzić, ale..
Czasem to trudne. Nie pomaga już tłumaczenie, że cierpliwość zostanie kiedyś nagrodzona.
Kiedyś na pewno. Ale czy to będzie za tydzień, miesiąc, czy.. ha.. pół roku?
Kto to wie?
W tym tygodniu troche się zmieni. Wyjdę z tego piekła, w które się wpakowałam 3 miesiące temu.
Mam nadzieję że zacznie się coś dobrego. Lepszego. Nie liczę na jakiś raj. Ale do tego koszmaru, w którym spędziłam 3 miesiące nie wrócę.
Nie chodzi o moją relację z Panem. W tej kwestii nie ma piekła i liczę na to, że jednak jest ok w takim stopniu, że jak wykażę się odpowiednią dozą cierpliwości, to tak jak pisałam wcześniej. Zostanie ona nagrodzona.

Myślę, że to nie bedzie łatwe.
Myślę, że na dobry początek będzie potrzebna rozmowa. Jest jedna kwestia, która nie daje mi spokoju, kwestia do której się przyzwyczaiłam, a od stycznia jej nie ma.
Wykazałam się zdecydowaniem i.. poszło w nie tą stronę, którą bym chciała.
Czasem jest jakiś cień nadziei, ale już nie wstępuje we mnie taka euforia jak wcześniej. Bo po euforii przychodził smutek, czułam się delikatnie zawiedziona, bo to jednak nie było to.

Zawsze kiedyś wychodzi słońce.
Mocno w to wierzę.
Znowu potrzeba cierpliwości. I chęci. Pewności. No i oczywiście rozmowy.
Nie musze się do niej przygotowywać. Układać pięknych, poetyckich zdań, bo to, co najważniejsze mówi się prostym językiem, tak prosto z serca.
Piekne i poetyckie mogą być błagania, prośby albo przeprosiny.
To juz przy okazji mogę sobie ułożyć podczas jednej z podróży w tym tygodniu.
W każdym razie.. ta abstynencja.. czuję się jak taka roślinka wyschnięta. A ta obojętność to swoją drogą.
Czasem mam omamy, mam wrazenie że czuję zapach mojego Pana, czasem widze go w przypadkowych ludziach, po kilku mrugnięciach oczami okazuje się że to tylko wyobraźnia płata mi figle, kiedyś miałam wrażenie, ze słyszę Jego głos..

Jeśli chodzi o klimatyczne fantazje.. nic się nie zmieniło.

Czasem, po przebudzeniu jak się przeciągam, składam ręce ponad głową tak, jakbym szykowała się do wiązania. Krzyżuję w nadgarstkach i czuję jak moje ciało się napina.
Czasem opieram sie o ścianę czekając, aż zostanę do niej przyciśnięta bez możliwości ruchu.
A najczęsciej po prostu wyobrażam sobie, jak będzie wyglądało Nasze Pierwsze Spotkanie Po.
Zastanawiam się, co założę na siebie, czy sukienkę i szpilki, czy może odważe się na gorset i spódniczkę, a może coś grzecznego? Każdego dnia wymyślam inny zestaw… albo czym mogłabym zaskoczyć Pana, co bym mogła zrobić, albo co On mógłby mi zrobić, co by się mogło zdarzyć… i tak dalej, płynę w temacie…
Często zdarza mi się wspominać ostatnią Klimatyczną. Nie od razu wszystko, co sie działo. Tak etapami. Raz przypomnni mi się kuchnia i stół, przy którym siedziało tak duzo osób, tak często się wymieniali, że nie sposób ich zliczyć, innym razem przypominam sobie, jak byłam przywiązana do krzyża i nagle poczułam te milion dłoni, strach przed nieznanym, bo co się dzieje?
Ta ciekawość, te emocje, to wszystko wraca. Strach na przemian z podnieceniem.
Chociaż.. ostatnio częściej podniecenie.. ze względu na wizje tego, co mogłabym zrobić na spotkaniu..
W każdym razie!
Najważniejsza: CIERPLIWOŚĆ.

Bo tęsknię. Tęsknię bardzo. Im więcej myślę o tym spotkaniu, które przecież kiedyś się odbędzie, tym bardziej tęsknię. Miotam się w sobie, miotam się na łóżku, nie mogę miejsca sobie znaleźć.
No i te stany.
Czuję jak zimną falą oblewa mnie obojętność.
Zaskakujące są moje zmienne nastroje, raz jest to śmiech, niemal histeryczny a raz oklapnięcie i stan depresyjny…

Su Anusz.

 

Potknięcia (nie)pokornej Suki.

Standardowy

Bywa tak, że czasem brak mi pokory. Oczywiście. Mimo że jedna z zasad brzmi właśnie POKORA, zdarzają się momenty, kiedy tej pokory niestety nie widać. Tak jakby na jedną chwilę wyparowała. 
Wtedy ja zamykam się w Czarnej Otchłani, a Pan wkurzony i zdenerwowany (na mnie) przekierowuje mnie na właściwe tory.
Bywam wredna, uparta, złośliwa, niepewna, panikuję, histeryzuję i czasem wycofuję się z życia. Ale bardziej niż kultywowanie moich (złych) nawyków pragnę stać się taką Suką, jaką sobie wymarzył mój Pan.
Posłuszną, pokorną, wierną, doskonałą, idealną.
Dla Niego. 


To było długie spotkanie po bardzo długim okresie czasu, byłam nakręcona, bo przed tym długim spotkaniem było jeszcze to spotkanie krótsze. 
Nakręcenie można interpretować na rożny sposób. Pobudzenie, podniecenie, fioł, niecierpliwość, pragnienie.
Ok, ok, to wszystko było, ale…
Było coś jeszcze.
Było uczucie strachu, które zostało zasiane jakiś czas temu. I samoświadomość, że przez to, co robiłam, nie będę przytaczać tego, bo  wstyd się przyznawać, przez to co robiłam, czeka mnie kara.
I nie mizianie, dwa uderzenia trzcinką i groźna mina.
Tylko coś bardziej głębszego.
I wiedziałam, wiedziałam że mnie to nie minie.
Bo wiedziałam, że przeskrobałam więcej niż zwykle, i moje działania nieprzystające Suce wymagają kary, pokazania, czy raczej przypomnienia, gdzie moje miejsce, jakie moje obowiązki i zasady.
Drżałam. Ciągle drżę, bo zdradzę w sekrecie, że.. jakoś na tym spotkaniu nie udało się zastosować kary. Wiem, że to co zrobił mi Pan na ostatnim spotkaniu to tylko ledwo widoczny czubek góry, gdzie na kolejnym spotkaniu czeka mnie cała reszta tej góry.
Wybrałam sobie karę. A może to tylko część kary, a może tylko rozrywka, nie wiem.
Ale zaskoczyło mnie to, jak Pan zapytał, czy chcę 16 minut czy kija.
Myślałam że jak zawsze się ze mną droczy, bo przecież Suka nie ma wyboru, prawda?
Tak więc myśląc, że znów się ze mną droczy, i że po tym jak ja powiem o moim „wyborze” i tak zrobi po swojemu.
Wybrałam 16 minut. Pan się zgodził. Powiedział dobrze, będzie 16 minut.
Otworzyłam szeroko oczy, ze zdumienia, zaskoczenia, zabrakło mi języka w pysku..
Ale jak to?
Dopiero po chwili zaczęłam się zastanawiać. 16 minut ale CZEGO? 16 minut, to bardzo dużo czasu, może się wlec w nieskończoność z wisienkami, ciężarkami i chłostą a może zlecieć jak z bicza strzelił. No, ciekawe porównanie, aczkolwiek.
Przeraziła mnie wizja 16 minut czegoś.
Może ten kij byłby lepszym rozwiązaniem? Ale do końca byłam pewna że to tylko żart..
Tak się zastanawiam, może ja coś zaproponuję?
Ostatnia karę jaką pamiętam to była ta z wisienkami, ciężarkami, nie pamiętam ile to minut wtedy było ale myślałam że klęczę w nich godzinę… klęczałam, byłam przywiązana, oparta o drzwi..
Bałam się wtedy. Bałam się i bolało.
Bo chłosta w Zielonym Apartamencie.. to o tym już nie wspomnę. To dopiero było..
Nie chłosta sama w sobie ale to wszystko co wpłynęło na moją psychikę, co spowodowało że się bałam, i odczuwałam mocniej i mocniej..
Możliwe że to trochę kwestia wybujałej wyobraźni, której (czasami niestety) jestem właścicielką.
W każdym razie.
Przygotowywałam się na spotkanie, bardziej pod kątem.. hmm.. stroju.
Miałam dla Pana prezent.
Od razu na początku miesiąca zamówiłam, i szczerze mówiąc… delikatnie, ale delikatnie jestem rozczarowana.
Myślałam że packa będzie większa i solidniejsza, na taką wyglądała na zdjęciu, a tu miałam wrażenie że to zestaw dla początkujących.. :-)
Zobaczyłam packę i zaczęłam się śmiać :-) pomyślałam że Pan uderzy raz w mój tyłek i ją złamie..
Cały zestaw zawierał opaskę na oczy czerwoną i.. kajdanki z czarnym futerkiem.
Jak futerko :-) to klasyczna czerń :-) czerwień bywa intrygująca :-)
Ale.

Oczywiście przygotowałam strój.

Za czerwonymi pończochami z oczkami chodziłam od kilku miesięcy, ale w końcu znalazłam! I od razu, ze zdenerwowania jak w łazience się przebierałam to zrobiłam dziurę.
A miały być na Klimatyczną następną!
Koszulka czarna, ta co z tyłu jest przezroczysta, i specjalnie na ta okazję skombinowałam czapeczkę. Ale z rogami. I takim sposobem stałam się reniferem.. miałam zrobić jeszcze czerwony nos ale kompletnie mi to wyleciało z głowy.
Wyszłam, dałam prezent mojemu Panu, ii czekałam niecierpliwie! :-) sugestywnie wskoczyłam na łóżko i wypięłam tyłek, ale ciągle patrzyłam co Pan na to :-)
Jakoś.. bardziej od trzcinek i patyczków wolę coś, co ma dużą powierzchnię.
A już najbardziej podoba mi się pas :-) A ten na spotkaniu!
To był obłęd! Jeszcze tak mocno go nie czułam! Ale i tak go lubię.. :-)

Na następnym spotkaniu wieeeem. Wiem. Że kara mnie nie minie.
Wiem.
Zdaję sobie z tego sprawę. A moim zdaniem, wiem że Suka swojego zdania nie ma, ale moim zdaniem uważam, że 16 minut to za mało i to może być na rozgrzewkę.

Chociaż perspektywa kary na następnym spotkaniu, wspomnienia całego wieczoru, który razem spędziliśmy, czerwony tyłek i ślady, ból przy każdym ruchu, to zniknęło gdzieś w momencie, jak przytuliłam się do Pana i usnęłam, po raz pierwszy od bardzo długiego czasu spokojnie i z błogim uśmiechem na ustach…

 

 

 

 

Su Anusz. 

Nastają zimne czasy…

Standardowy

!!!Zwiąż mnie, zwiąż mnie, zwiąż mnie, zwiąż mnie!!!

Idzie zima. A w związku z tym, w rozmowach z Panem przewijają się sopelki.
Kiedyś się takim bawiłam… :-)
Poza tym kostki lodu..
Ale takie tarzanie się w śniegu.. :-) Czemu nie :-) Nie opuszcza mnie ta wizja… :-)

Idzie zima, otwierając przede mną tyle możliwości…

Su Anusz.

Sucze żądze

Standardowy

Chyba nie myślałam logicznie robiąc w piątek to, co robiłam.
Piątek, nic w tv nie ma, w oczekiwaniu na mecz naszych szczypiornistów postanowiłam sobie umilić czas.
Pytanie, jak?
Przeskakiwałam z kanału na kanał, nic mnie nie interesowało, no ale koło 23 zaczynały się filmy erotyczne.
Pierwszy był o dziewczynie z dobrego domu, a drugi… coś abstrakcyjnego. Oglądałam ten pierwszy, od początku do końca, nie będąc do końca przekonana czy tego chcę.
Unikam takich filmów. Już dwa lata nie oglądam filmów erotycznych a tym bardziej porno, no chyba że Pan mi coś podeśle albo razem oglądamy.
Jest też inny powód.
O ile wcześniej, przed poznaniem Pana wyczekiwałam niecierpliwie filmu erotycznego w tv, o tyle teraz po prostu wydają mi się.. śmieszne.
Widzę te niedociągnięcia i zawsze muszę skomentować.
Mam wrażenie po prostu, że wcale się nie pieprzą. Nurtuje mnie pytanie, czy oni się tam pieprzą czy tylko udają. A co za tym idzie to czy ich to nie podnieca takie udawanie.
Momentami wygląda to realistycznie, ale to zaraz pryska, bo albo są w ciuchach, a jak już ściągają to nic konkretnego nie widać.
I nie, nie jestem zboczona :-)
Tylko piszę o moich spostrzeżeniach.
Bo jeszcze jakoś to wygląda, jak na przykład są dwie kobiety.
Tak było tym razem, jak już była scena z mężczyzną to jakoś mnie tak.. ostudzało.
Zupełnie odwrotnie jak jedna dziewczyna zabawiała się z drugą…
Kolejna rzecz, która mnie zaskakuje, zaraz jak dłoń czyjaś ląduje pod majtkami dziewczyny to ten ktoś w tak szybkim tempie rusza tą ręką że mnie zaskakuje, że to tą dziewczynę podnieca.
Są różne gusta, ale zawsze myślałam że fajnie tak budować napięcie i tak powoli, delikatnie się podrażnić a dopiero potem zasuwać w maratonie..
W pewnym momencie się wkurzyłam.
Ktoś nie zna się na rżnięciu i pieprzeniu zabiera się za robienie filmu erotycznego.
Z drugiej strony, zaczęłam się zastanawiać jakie są różnice między porno a filmem erotycznym.
Ale momentami serio, wyglądało jakby producent nie znał się na rzeczy. Może to wina aktorów?
Na pewno nie starali się przy finałach. Czasem trudno było mi rozróżnić, czy ona już doszła czy może jeszcze trochę pojęczy.
I później pisałam do Pana, bo oczywiście pozwolił mi oglądać, pisałam, że już ja bym lepiej udawała.
Masakra.
Ale wyłapałam dwa klapsy! :-)
Oo rany jaka byłam tym zaskoczona! Chociaż kiedyś w takim filmie przełączyła przypadkowo :oops: na scenę, gdzie było trzech mężczyzn w takich maskach latexowych czy skórzanych, i jedna dziewczyna była, blondynka. I to też mnie zaskoczyło, ale już później nie było takich scen, jednorazowy wybryk chyba.
Ale wracając do filmu z piątku.
Źle zrobiłam że oglądałam ten film.
Nakręciłam się masakrycznie, momentami już chciałam zrobić źle, bez pytania, no to tylko jeden orgazm to co tam, Pan nie musi wiedzieć. Ale nie.
NIE.
Oglądałam spokojnie. Ale zaczęła się reklama jeszcze w środku akcji!
I wpadł mi do głowy pomysł.
Napisałam do Pana sms pytając się, czy mogę swoich piersi tylko dotykać.
Tak troszeczkę, i tylko piersi. Pan pozwolił!!!
Czekałam jak na szpilkach na ciąg dalszy filmu, miałam nadzieję że przydługa scena z dwiema dziewczynami w wannie i dwoma facetami z laską na kanapie się szybko skończy. Bo tak długiej sceny to nie było..
Ale jak tylko się zaczęło..
Odchyliłam troszeczkę dekolt koszulki, ah, nie ma to jak koszulka w panterkę z głębokim dekoltem z przodu i na plecach! :-)
Nie przepadam za panterką. Aczkolwiek istnieją wyjątki.
Wsunęłam łapkę głębiej i.. akurat zabawiały się dziewczyny. Nie mogłam trafić lepiej :-)
Z zafascynowaniem oglądałam Jak blond zdzira (tak wyglądała z napompowanymi ustami i powłóczystym spojrzeniem) zajmuje się skwapliwie czarną.
Ściskałam w międzyczasie swoją pierś, delikatnie, powoli, nie odrywając wzroku od akcji na ekranie. Drażniłam sutka, który już w momencie odchylenia koszulki był wyraźny i twardy.
Sprawiało mi to ogromną przyjemność, zamiast skupić się na tym, co robią dziewczyny dalej, wyobrażałam sobie że właśnie to robię przed moim Panem. Usadawiam się na przeciwko Niego i dotykam się, bezwstydnie patrząc mu w oczy. Uśmiecham się zalotnie i ściskam sutka, z moich ust wydobywa się ciche westchnienie.
W wyobraźni posuwam się dalej, moja dłoń pełza w dół, powoli, niespiesznie, specjalnie, uśmiecham się jeszcze bardziej na myśl, że mogę kontrolować sytuację.
Dociera w rozgrzane miejsce, od razu wsuwam jeden palec w cipkę, lekko odchylam głowę i przymykam oczy. Dołączam drugi palec i spokojnie wysuwam i wsuwam do środka.
Oprzytomniałam, ciągle ściskając sutka między palcami.
Tak, podoba mi się ta wizja. Zrealizuję ją na spotkaniu.
Oglądałam dalej bawiąc się piersią. Z minuty na minutę moje podniecenie stawało się coraz mocniejsze, prawie namacalne. Czułam.
Chciałam się doprowadzić na skraj, tylko na skraj, ale wiem, że straciłabym kontrolę we momencie włożenia ręki pod kołdrę.
Tak, to był trening silnej woli level: advanced, aczkolwiek myślę że nieźle sobie poradziłam.
Pod koniec byłam w środku napięta, cipka mi pulsowała i było mi gorąco, miałam policzki rozpalone, chciała rżnięcia, chciałam orgazmu, chciałam wszystkiego!
Złamałam się i sprawdziłam czy w ogóle jestem mokra.
Mój palec zatopił się i wsunął zwinnie w cipkę. Ale nic poza tym.
Byłam mokra. I to niemożliwe że od takich zabaw piersiami.
Chociaż niejeden raz miałam na to mokry dowód podczas spotkań z Panem…
I jakoś ręka tam mimowolnie powędrowała mi do tyłu i pieprzyłam swój tyłeczek. Ale ciii, delikatnie i chwilkę, o wszystkim napisałam w smsie do Pana jak już film się skończył.
Pozwolił mi jeszcze pieprzyć swój tyłeczek ale podziękowałam i z tego wszystkiego przegapiłam początek meczu…
Jeszcze ze zgrozą zastanawiałam się, co będzie jesli dojdę przez sen?

Niejeden raz się tak zdarzało, że dochodziłam przez sen. Miałam wtedy kaca moralnego, nie chodzi o zakaz orgazmów bez zgody, to też ale chodziło o to że tak sama doszłam.. nie lubię już tak.. Pan musi mnie chociaż słyszeć!
Jeszcze jedna myśl mi się pojawiła w głowie, wizja, ciągle się rozwija, podoba mi się ten pomysł i mam zamiar go zrealizować. Jestem tak wygłodniałą Suką że jak się spotkam z Panem to nie wypuszczę Go z łóżka dopóki nie dobiję do 8 orgazmów!
Oczywiście nie jestem egoistką, zadbam również o przyjemność mojego Pana, moje 8 orgazmów to tak przy okazji :-)
Poza tym, muszę opowiedzieć mu o moim Pomyśle numer 1, który zaprząta codzienne moją głowę :-) po prostu jak myślę o tym pomyśle to uśmiecham się i snuję różne wizje :-) Ale Pan najpierw musi się dowiedzieć żeby cokolwiek realizować :-)
Muszę kieckę wziąć do przymiarki :-) kiecka obłędna, muszę buty do niej jakieś znaleźć, ale może już nie to 15 cm :-) wystarczy 11 :-)
Poza tym, butów, torebek i bielizny nigdy za dużo w szafie :-) Moja się już nie domyka..
Ale ciii..
W sobotę, po tej nocy niespodzianek, poszłam do sklepu.
Szłam ścieżkami, które wydeptywaliśmy z Panem podczas pewnego spaceru, kiedy to szłam z opuszczoną bluzką i stanikiem ulicą. Oświetloną. Ale późno w nocy.
Pamiętam że szliśmy przez skrzyżowanie.
Szłam tą samą ulicą.
Rozglądałam się jak to ja idąc po krawężniku, spoglądałam w niebo i na białe obłoki rozsiane po błękicie.
Mój wzrok padł na budynek. Budynek miał na zewnątrz kamerą. SKIEROWANĄ NA SKRZYŻOWANIE.
Z wrażenia aż przystanęłam.
Ja szłam ulicą, bez stanika z cyckami na wierzchu a tu kamera stała?!
Przy budynku na przeciwko też jest kamera, ale tą widzieliśmy, stanęliśmy przed nią i Pan mnie pieprzył palcami, ale ta druga…
Od razu napisałam do Pana.
I miałam cichą nadzieję że nie sprawdzają nocnych nagrań…

Pan piszę, że „JUŻ NIEDŁUGO”.
Nie mogę się doczekać już tego NIEDŁUGO :-) jak już zacznę się szykować :-) ubierać, i jak żołądek mi przed wyjściem podskoczy :-) jak złapię torbę i zejdę do furtki :-)
Przekroczę ją, przejdę kawałek i wsiądę do samochodu Pana :-)
Uff, gorąco :-)

A jutro.
Jutro będą już dwa lata, kiedy poprosiłam o obrożę :-)
Na początku nie myślałam, że Nasza relacja będzie tyle trwała. Myślałam, tydzień, góra dwa. Pobawi się, zostawi, koniec bajki.
Ale jeszcze nie wiedziałam, że trafiłam na wyjątkowego i mądrego Pana, że nie ma drugiego takiego na świecie, Pana i człowieka.

 

Obroża. Nie wiedziałam jak wiele ma znaczeń, dopóki jej nie założyłam.

 

 

 

 

Su Anusz.